Ojdanić, Mirjana

Dramatopisarka – autorka komedii, reżyser, satyryk, krytyk, córka i matka, dziennikarka... Urodzona w Osijeku (Chorwacja) W latach 1975–1989 pracuje jako niezależna artystka dramaturgiczna, zajmując się przede wszystkim reżyserią teatralną, dramaturgią i adaptacją w... wielu miastach byłej Jugosławii, a najczęściej w Belgradzie, gdzie powstały spektakle Zielona Gęś w zaczarowanej dorożce K. I. Gałczyńskiego, Kaligula A. Camusa, Sen nocy letniej i Dwaj panowie z Werony Szekspira, Cmentarzysko samochodów Arrabala, Kako zabraniti muškarce grupy rodzimych autorów, Disko tesno doba M. Vitezovicia, Kandyd, czyli optymizm Voltairea, Jak zdobyć, zatrzymać i pozbyć się mężczyzny Z. Gabor, Pseudo E. Ajara i wiele innych autorskich projektów. W pozostałych miastach powstały między innymi – w Osijeku Svet Nušicia, Łabędzi śpiew Czechowa, Slike žalosnih doživljaja D. Leskovara i inne autorskie projekty; w Leskovacu Ljubinko i Desanka A. Popovicia; w Viroviticy Vlast i Analfabeta Nušicia; w Beloj crkvi Requiem dla poety S. Jesienina; w Požedze Biały słoń M. Twaina. Wymieniono jedynie część projektów.

W latach 1989–1996 jest dyrektorem operacyjnym Teatru Boško Buha w Belgradzie, w którym, na co wskazuje sama nazwa stanowiska, zajmuje się skomplikowaną działalnością operacyjną teatru. Z braku czasu na reżyserię, pisze o teatrze, filmie i telewizji dla czasopism satyrycznych („Jež“, „Krmača“, „Trn“ itd.) i od czasu do czasu dla poważniejszych („Bulevar“, „Beogradske novine“, „Politiku“, „Danas“, „Ludus“ itd.)

Od 1996 roku, kiedy zostaje osobą odpowiedzialną za mobilne formy teatralne w tym samym teatrze, powraca do reżyserii i intensywnie pisze też różne formy dramatyczne, przede wszystkim ostre komedie na potrzeby teatru, filmu, radia i telewizji. Dla poważnych dzieci i niepoważnych dorosłych.

W 2010 roku, z trzydziestopięcioletnim stażem pracy artystycznej i w pięćdziesiątym dziewiątym roku życia, korzysta z szansy przejścia na emeryturę.