Dzika kobieta

Autor: 
Mitterer, Felix
Przekład: 
Matuszek, Gabriela
Gatunek: 
Dramat
Obsada kobiety: 
1
Obsada mężczyźni: 
6

Dzika kobieta Felixa Mitterera jest dramatem przewrotnym, który da się włączyć w nurt feministycznego teatru. Mitterer wpisuje swą sztukę w znaczące konteksty kulturowe, przywołując legendy czarodziejskich Syren znanych z Odysei, przywodzących podróżników ku zgubie, oraz baśniowych dzikich kobiet, które przychodzą do mężczyzn i nawiązują z nimi erotyczne kontakty. Mitterer baśń przenosi w brutalne realia zagubionego w lesie szałasu drwali. To u nich zjawia się „dzika kobieta” piękna i niema, zabłąkana w drodze prowadzącej nie wiadomo dokąd, która w zimową noc szuka u nich schronienia. Mężczyźni dają jej schronienie, w zamian żądając, by oddawała im wszelkie posługi. Gwałcą ją po kolei w każdą noc, a z obawy, aby nie odeszła, przykuwają do ściany łańcuchem. Kobieta broni się w milczeniu, ale musi poddać się męskiej sile i przemocy. Jej obecność budzi w mężczyznach najbardziej pierwotne żądze. Dramat Mitterera rozgrywa się nie tylko w relacjach każdego z nich wobec Kobiety, ale przede wszystkim w relacjach mężczyzn między sobą, bowiem obecność Kobiety wyzwala w nich dzikie instynkty walki o samicę, która kończy się krwawą jatką.
Kto tu tak naprawdę jest ”dziki”? Piękna i tajemnicza Kobieta, która najmłodszemu z nich kojarzy się z leśną figurką Matki Boskiej, czy prymitywni drwale, widzący w niej wyłącznie narzędzie służące seksualnemu zaspokojeniu? Sztuka Mitterera prowadzi nas od pierwotnych mizoginistycznych legend do niezwykle trafnej diagnozy patriarchalnego społeczeństwa, w którym kobieta traktowana jest jak bierny przedmiot pozbawiony głosu. Wymowne jest jej zakończenie, które niech dla nie zaznajomionych z tym niezwykłym dramatem pozostanie niespodzianką.
Uderzająca jest prostota konstrukcji tego dramatu: powracająca jak leitmotiw ta sama scena, której powtarzalność zdaje się symbolizować beznadziejną repetycję ludzkich (męskich) zachowań. Znakomity język, autentyczny, dosadny, czasem wulgarny, a czasem wyrafinowanie dowcipny oddaje "naturalistyczną" prawdę życia.

 

prof. Gabriela Matuszek

Czytanie sceniczne Dzikiej kobiety w reż. Andrzeja Rozhina odbyło się 22 stycznia 2007 w Teatrze Studio.