Kroki

Autor: 
Apke, Fred
Przekład: 
Klubowicz, Marta
Gatunek: 
Dramat
Szczegóły: 
trzy jednoaktówki: „Kroki" (1K, 1M); „Lekcja fortepianu” (1K, 2M, 1 chłopiec); „Casting na mumię” (1K, 2M)
Obsada kobiety: 
1
Obsada mężczyźni: 
2
Szczegóły obsady: 
lub więcej

Fred Apke napisał jednoaktówki, które łączy tematyka napięć w relacjach międzyludzkich podszyta lękiem egzystencjalnym.

  • Kroki opisują wyimek z życia małżeństwa z małym dzieckiem. Pewnego dnia świat Anselma pogrąża się w ruinie. Jego partnerka Pia wyznaje mu, że od zawsze udawała inną osobę – tak naprawdę od wielu lat cierpi na depresję, czuje się wyalienowana. Jedynym towarzyszem Pii, który rozumie i współodczuwa jej emocje, jest sąsiad z góry – pan Braun. Sfrustrowany Anselm podejrzewa żonę o zdradę, ale okazuje się, że pan Braun popełnił samobójstwo trzy tygodnie temu. Czy jego żona ma zdolność obcowania z umarłymi? A może na utwór należy spojrzeć szerzej – czy funkcjonowanie osoby cierpiącej na depresję to rodzaj limbo, pół-życia, a pół-śmierci?
  • Lekcja fortepianu to minidramat psychologiczny, w którym dorośli, a w szczególności mężczyźni, ścierają się ze sobą, walczą o dominację, a skrycie – o względy kobiety. Thomas, nauczyciel fortepianu opiekujący się małym Lukasem, wdaje się w sprzeczkę z nowobogackim panem Schachnerem, ojcem Lukasa, który wywiera zbyt silną presję na potomka. Pedagog broni swojego podopiecznego, stoi na straży jego godności i wrażliwości, ale jednocześnie nie można oprzeć się wrażeniu, że dziecko staje się pionkiem w bezwzględnej rozgrywce, w której głównym orężem jest atak na cudze aspiracje.
  • Casting na mumię, jak sama nazwa wskazuje, opiera się na niekonwencjonalnym pomyśle – dwójka naukowców planuje przeprowadzić kontrowersyjny eksperyment medyczny, polegający na zabalsamowaniu zwłok zgodnie z technikami starożytnych Egipcjan – oraz na wystawieniu ciała w gablocie. Jednym z chętnych okazuje się schorowany mężczyzna w podeszłym wieku, któremu lekarze dają nie więcej niż dwa miesiące życia. Wywiad przeprowadzany przez naukowców obnaża samotność kandydata – nie ma żadnych krewnych, którzy mogliby zaoponować i domagać się prawa do pochówku; utrzymuje jedynie sporadyczny kontakt z sąsiadką i pielęgniarką. Mężczyzna jest tak zdesperowany, że mimo widma rychłej śmierci jest gotowy popełnić samobójstwo w każdej chwili. W finale poznajemy jego motywację – kandydat ma wątłą nadzieję, że po śmierci, na wystawie w gablocie, rozpozna go córka, na której wychowanie nie był gotowy, więc przez większość życia obserwował ją jedynie z dystansu, w ukryciu.