Sztuki

Światło księżyca

Pinter, Harold

Andy, który leży na łożu śmierci, rozlicza się ze swojej młodości, związków, namiętności i zdrady, której dopuścił się wobec swojej żony, Bel. W tym czasie jego dwaj synowie, Fred i Jake, toczą enigmatyczną i cyniczną rozmowę, zastanawiając się nad oziębieniem stosunków z ojcem. W suchy, intelektualny sposób próbują zracjonalizować sobie fakt, że ich relacje z Andym opierają się zarówno na miłości, jak i na nienawiści, oraz to, że nie są w stanie zmniejszyć dzielącego ich z ojcem dystansu, mimo rozpaczliwych prób matki.

"O"

Orłowski, Szczepan

"Niech na moment każdy wyobrazi sobie, że jest wrażliwy. Następnie najlepiej wyobrazić sobie siebie zamkniętego gdzieś na peryferiach cywilizacji. Cywilizacji zapewniającej poczucie bezpieczeństwa, które, choć iluzoryczne, jest ludziom potrzebne. I nagle znajdujemy się poza tłumami, skupiskami, i pseudowspólnotami, gdzie większość szuka tego „bezpieczeństwa". Społeczeństwo będące ratunkiem i „przyjaznym" środowiskiem dla mas, dla wrażliwej bądź/i skrzywdzonej jednostki może być opresją.

#ciemność

Kaczorowski, Tomasz

#ciemność Tomasza Kaczorowskiego stanowi ambitną i atrakcyjną próbę trawestacji Jądra ciemności Josepha Conrada w świat korporacji opowiadany językiem mediów społecznościowych, wyświetlanych na ekranach smartfonów krótkich komunikatów tekstowych, błyskawicznych pytań i odpowiedzi. Kaczorowski odkrył dla swego utworu unikalną formułę, co znajduje odzwierciedlenie nawet w jego specyficznym komputerowym zapisie (stanowiącym zderzenie tekstów rodem z komunikatorów ze specjalistycznym językiem programowania).

≈ [prawie równo]

Khemiri, Jonas Hassen

Bywa, że „niewidzialna ręka rynku” zmienia się w dominujący uścisk Mamony. Bohaterowie dramatu o tajemniczym, ironicznym tytule ≈ [prawie równo] rozpaczliwie manewrują między rafami współczesnego kapitalizmu. Andrej, Piotrek, Martyna, Mani, Freja i inni są uwikłani w pozornie najlepszy system, jaki wymyślono – lecz obecnie drżący w posadach. Khemiri tworzy rodzaj dyskursywnego kabaretu złożonego z różnych scen – jego celem nie jest jednak obśmianie systemowego kolosa.

10

Rubio, Juan Carlos

10 to historia kończącego 60 lat aktora. Nie ma co owijać w bawełnę - ten facet to podstarzały amant, kawał skurczybyka o ego wielkości Australii. Zastajemy go w przełomowym momencie życia - nagle zaczyna rozumieć, że przez to, jak się zachowywał całe życie, tak naprawdę jest sam. Zostawiła go żona, najbliższy przyjaciel znosi jego wyskoki tylko z rutyny, relacje z synem nie są najlepsze, a podrywana właśnie dziewczyna dała mu kosza... W takiej sytuacji można się nad sobą użalić, można popaść w nałogi.

35 maja

Prześluga, Malina

Tylko w wujkiem Nagietkiem i tylko 35-go maja możliwa jest odrobina szaleństwa, dzięki której oczom bohaterów ukazuje się nawet cyrkowy koń Negro Kaballo. Konrad, bratanek Nagietka, ma poważny problem – musi napisać wypracowanie o morzach południowych, które zadała mu niewierząca w jego wyobraźnię nauczycielka. Koń, wchodząc do szafy, zaprasza ich w podróż przez fantastyczne krainy.

4000 dni

Quilter, Peter

Od trzech tygodni, od kiedy Michael niespodziewanie zapadł w śpiączkę, nieustannie czuwają przy nim matka i jego wieloletni partner Paul. Ponieważ żadne nie ma zamiaru odstąpić go na krok, zmuszeni są bliżej się poznać. Jak można się spodziewać, pałają do siebie antypatią, a jedyne co ich łączy to miłość do Michaela. Nagle Michael odzyskuje przytomność. Okazuje się, że nie pamięta ostatnich jedenastu lat życia i nie ma pojęcia, kim jest mężczyzna podający się za jego życiowego partnera.

69

Bauersima, Igor

"PEWNA KOBIETA POSZUKIWAŁA MĘŻCZYZNY, KTÓRY CHCIAŁBY DAĆ SIĘ ZJEŚĆ. TAKI MĘŻCZYZNA ZGŁOSIŁ SIĘ DO NIEJ. DOSZLI DO POROZUMIENIA. MĘŻCZYZNA PRZYJECHAŁ W UMÓWIONE MIEJSCE, KOBIETA ZABIŁA GO I ZJADŁA. CZY KOBIETA JEST WINNA?"

palindrom:

Kiedy pierwsze nastąpi po drugim, wyniknie z tego trzecie, które będzie inne niż trzecie wynikające z chronologicznego układu: pierwsze, drugie, trzecie.

7 minut

Desola, David

Największą zaletą tego tekstu jest jego niezwykła prostota, dopełniona wielowymiarowością postaci. Opisuje się tę sztukę jako komedię, ale tak naprawdę trudno jednoznacznie przyporządkować ją do któregokolwiek gatunku - to minimalistyczny tekst z elementami komedii, dramatu, farsy i teatru absurdu. Autor stwarza niezwykły świat, który okazuje się metaforą codziennego życia praktycznie każdego człowieka. Zadaje pytania o celowość poczucia obowiązku, pracy i, koniec końców, o sens życia.