Ur. 19 marca 1797 r. w Brodach, zm. 17 września 1863 r. w Dreźnie – polski poeta, powieściopisarz, nowelista i dramaturg. Uważany za czołowego twórcę dramatu romantycznego i najwybitniejszego przedstawiciela powieści biedermeierowskiej. Prekursor realizmu społecznego oraz powieści psychologicznej, ojciec pozytywistycznej nowelistyki, a także inicjator balzakowskiej panoramy społecznej na gruncie literatury polskiej. Stawiany obok Aleksandra Fredry jako najznakomitszy komediopisarz epoki romantyzmu. Przyczynił się do powstania tzw. komedii charakterów. Od XX w. niemalże zapomniany i czytany jedynie przez wąskie grono badaczy. Do 1820 r. był guwernerem Zygmunta Krasińskiego. Po kilkuletnim pobycie w Warszawie, w 1823 r. wrócił do Krzemieńca, gdzie został profesorem liceum. Od 1829 r. był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W latach 1833–1838 wykładowca filologii klasycznej na Uniwersytecie Kijowskim, w latach 1838–1846 dyrektor gimnazjum w Charkowie. W 1846 r. zamieszkał w Warszawie. Od 1848 r. pełnił funkcję wizytatora jako członek Rady Wychowania. Był jednym z założycieli Szkoły Głównej, a także autorem haseł do 28-tomowej Encyklopedii powszechnej Orgelbranda publikowanej w latach 1859–1868. Korzeniowski jest autorem m.in. dramatów: Żydzi, Majster i czeladnik, Okno na pierwszym piętrze, Panna mężatka, Wąsy i peruka, Nasza prawda.
Ciekawych twórczości autora odsyłamy do książki Nasza prawda, wydanej nakładem ADiT, Warszawa 2025.