Karel Sidon urodził się 9 sierpnia 1942 roku w Pradze w rodzinie czesko- żydowskiej. Matka pochodziła z biednej czeskiej rodziny, ojciec był synem bogatego żydowskiego rzeźnika. Sidon stracił ojca, kiedy miał dwa lata - wywieziono go do Terezina, a potem do Oświecimia. Fakt, iż był wychowywany bez ojcowskiej opieki, bez świadomości tradycji rodziny, po której odziedziczył nazwisko, wpłynął na jego późniejszą twórczość oraz decyzję poszukiwania swych korzeni w religii mojżeszowej:
"(...) Straciłem połowę siebie. Ktoś mi ją ukradł i nawet nie przeprosił. Istnieję tylko w połowie. I całe swoje życie napełniam marzeniem i pracą, żeby scalić siebie, dopełnić... Całe życie szukam tej straconej części. Ojca."
Nie bez przyczyny jego pierwsza opublikowana książka nosiła tytuł Sen o moim ojcu (1968), niedługo potem ukazała się powieść Sen o mnie. Krytyków zaskoczyła niespotykana otwartość autora, to jak opisywał życie swoich najbliższych.
"(...) Jestem w połowie Żydem i w połowie chrześcijaninem, jestem rozdarty pomiędzy ojcem i matką, między rozpaczą i nadzieją, pochodzę z kraju, gdzie mieszkam, ale nie czuję się tutaj jak w domu..."
Sidon skończył studia w Praskiej Akademii Filmowej na wydziale dramaturgii filmowej. Był to najlepszy okres czeskiego kina, czasy tzw. 'nowej fali'. Sidon spotkał w szkole filmowej Milana Kunderę, który był wykładowcą teorii literatury, ich współpraca zaowocuje pierwszymi próbami dramatycznymi - pięcioma sztukami radiowymi, które zostały zrealizowane w wielu krajach Europy Zachodniej: Piąte przykazanie (1966), Cyryl (1967), Dwa testamenty (1968), Izolatka (1968)
Po ukończeniu studiów Sidon współpracował jako scenarzysta z reżyserem Jurajem Jakubisko. Wspólnie zrealizowali kilka filmów fabularnych, m.in. Przyjaciele, do zobaczenia w piekle i Ptaszki, sieroty i wariaci.
W latach tzw. normalizacji (okres po interwencji wojsk Układu Warszawskiego) Sidon, który nie może pracować ze względów politycznych w telewizji, pisze swoje najlepsze sztuki teatralne. W latach 1971-1973 powstają: Latryny, Shapiro, Labirynt, Śpiewaj mi na drogę
Niestety, z powodów politycznych, bardzo rzadko są realizowane w teatrze. Sidon zaczyna zajmować się filozofią - publikuje Ewangelię według Józefa Flawiusza oraz dwie powieści, gdzie znów powraca do wątków autobiograficznych: Boży cierń (1976) i Bramy mrozu (1977). W roku 1976 jeszcze raz powraca do pisania sztuk teatralnych - powstają dwa bardzo dojrzałe dramaty: Trzynaście okien, Stare podanie (w którym powraca do tematyki chrześcijańskiej, relacji między Chrystusem, Piłatem i Judaszem)
Po podpisaniu Karty 77 Sidon stracił szanse na oficjalne publikacje w Czechosłowacji, spotykał go los wszystkich dysydentów, pracował jako robotnik, stróż nocny... W roku 1980 napisał swoją ostatnią sztukę teatralną:
Mordechaj i Ester
- która jest utrzymana w konwencji Purimspiele. Warunki życia w Czechosłowacji spowodowały, iż podjął decyzję o przyjęciu stypendium na wydziale hebraistyki Uniwersytetu w Heidelbergu. W roku 1983 został pozbawiony przez komunistów możliwości powrotu do kraju.
Zmiany jakie przyniósł rok 1989, umożliwiły Sidonowi powrót do Pragi. Po skończeniu szkoły rabinackiej w Izraelu został w roku 1992 mianowany rabinem w praskiej gminie żydowskiej, a potem przyjął funkcję głównego rabina ziem czeskich. Obowiązki nie pozwalają mu na kontynuowanie pracy nad nowymi projektami literackimi - miejmy nadzieję, że uda mu się dokończyć rozpoczętą jeszcze w czasie pobytu w Heidelbergu sztukę O Sabataju Cwi Niedojrzałe owoce.
Shapiro - 4K, 6M