Ur. 26 września 1888 w Saint Louis w USA, zm. 4 stycznia 1965 w Londynie poeta, dramaturg i eseista. Studiował na uniwersytetach w USA (Harvard), Anglii (Oxford) i Francji (Sorbona). Wraz z wybuchem I wojny światowej w 1914 osiadł na stałe Londynie. W roku 1927 przeszedł na anglikanizm. Większość życia zawodowego przepracował w banku Lloyds w Londynie oraz w wydawnictwie Faber and Gwyer (później Faber and Faber). W 1915 roku, przy pomocy Ezry Pounda, debiutował w prasie, zaś dwa lata później wydał swój debiutancki tom wierszy Prufrock i inne obserwacje. W latach 1917-1918 współpracował z bliskim Poundowi czasopismem "Egoist", zaś w 1922 roku poeta założył własny kwartalnik "Criterion", który aż do początku II wojny światowej był jednym z najważniejszych pism literackich wydawanych w Europie i Stanach Zjednoczonych.
Po ogłoszeniu trzeciego tomu poezji – ironicznego "kubistycznego" poematu Ziemia jałowa (którego znaczenie jest porównywalne z opublikowanym wówczas Ulissesem Joyce'a i powieściami Virginii Woolf) – zdobył sławę proroka nowej poezji. Z równie entuzjastycznym przyjęciem spotkały się kolejne wydane przez Eliota poematy: Wydrążeni ludzie, Środa popielcowa, Cztery kwartety oraz Koty. W latach trzydziestych XX wieku T.S. Eliot stał się twórcą nowej formuły dramatu poetyckiego. To właśnie temu gatunkowi poświęcił się owym czasie i spod jego pióra wyszedł między innymi znakomity Mord w katedrze. W trakcie i po II wojnie światowej poeta poświęcił się wyłącznie dramaturgii. Tak powstały znakomite tzw. komedie salonowe: Zjazd rodzinny (1939), Cocktail Party (1949), Zaufany sekretarz (1954) oraz Mąż stanu (1959).
Thomas Stearns Eliot został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1948.