To opowieść - opowiadana przez psa - o kobiecie i mężczyźnie około czterdziestki, samotnych, którzy spotykają się za namową "dalekiej znajomej" i starają się w sobie zakochać, wreszcie raz przeżyć "wspaniałe życie we dwoje", ale im nie wychodzi, ponieważ przywykli do samotności, poza tym prawdopodobnie do siebie nie pasują i chyba się nie lubią. Pies jest symbolem ich związku, przygarnęli go w dniu, kiedy się poznali. Po niecałym roku mężczyzna postanawia odejść od kobiety, a ta - przywiązuje go do łóżka. I - choć mężczyzna przez pierwsze trzy tygodnie bardzo się buntuje - po miesiącu oboje są bardzo szczęśliwi. Tylko pies, który z mieszkania wyniósł się na
wycieraczkę, pewnego dnia odgryza lewe ucho pewnej staruszce i dobrowolnie, z ulgą oddaje się w ręce hycli.
Piękna historia, gorzka, ironiczna, ale pełna właściwego Sibylle Berg humoru.