Urodzony w 1946 roku w Belgradzie, serbski reżyser, dramaturg i prozaik. Ukończył reżyserię filmową na Akademii Sztuk Scenicznych (FAMU) w Pradze. Po ukończeniu studiów, w latach 1970 – 1976, zajmuje się realizacją filmów dokumentalnych na potrzeby telewizji, łącznie powstało około piętnastu. Od roku 1976 zajmuje się wyłącznie pisaniem i reżyserią filmów pełnometrażowych, których do tej pory powstało jedenaście, w głównej mierze na podstawie własnych scenariuszy, w tym jeden serial telewizyjny.
Od roku 1978 pracuje jako wykładowca na Wydziale Sztuk Dramatycznych Uniwersytetu Artystycznego w Belgradzie, najpierw jako docent wykładając przedmiot „Praca z aktorami”, a następnie jako profesor zwyczajny – reżyserię filmową.
Goran Marković znany jest również jako reżyser teatralny oraz autor dramatów Turneja (dramat został zamieszczony w antologii Istorija i iluzija antologija najnovije srpske drame (1995-2005). Red. V. Jezerkić i S. Jovanov. Novi Sad Sterijino Pozorije 2007.), Govorna mana, Osma sednica ili život je san, Pandorina kutija, Parovi, Willa Sachino (Vila Sašino), Delirijum tremens i Falsifikator.
Utwory zostały wydane w zbiorze Osma sednica i druge drame w roku 2002. Ostatnim opublikowanym dramatem jest Falsifikator z roku 2009, który w konkursie ogłoszonym przez Instytut Goethego z okazji 20 rocznicy upadku muru berlińskiego znalazł się pośród sześciu najlepszych przedstawień w Europie i zaprezentowany został na przeglądzie w Dreznie w 2009 roku. Dramat Turneja wyróżniony został natomiast nagrodą Sterijino pozorje za tekst dramatu współczesnego w 1997r. Spektakl w reż. Milana Karadžicia (Atelje 212, Belgrad) zdobył też nagrody w kategoriach scenografia, muzyka, ruch sceniczny, nagroda za rolę męską (Mladen Andrejević).
Poza dramatem Turneja, jeszcze cztery sztuki autora doczekały się realizacji scenicznej (Pandorina kutija, Delirijum tremens, Osma sednica ili život je san, Falsifikator), a oprócz nich Marković wyreżyserował również sztuki Pazarni dan A. Popovicia; Belgradzka trylogia (Beogradska trilogija) B. Srbljanović; Skórka pomarańczowa (Pomorandžina kora) M. Pelević, za którą na Festiwalu Teatrów Jugosłowiańskich w 2007 roku został uhonorowany nagrodą w kategorii najlepsza reżyseria; Terapija J. Cvetanovića i Złote ciele (Zlatno tele), samodzielną dramatyzację powieści Ilfa i Pietrowa o tym samym tytule.