Drzycimska, Tatiana

"Nakreślony subtelną kreską portret emeryta z zapadłej prowincji, broniącego się przed opuszczeniem i degradacją cudownie wolną wyobraźnią. Zamiast wylewać żale, pisze listy, których nigdy nie wysyła, i odpowiedzi, które nigdy nie przychodzą. Nagle w jego ciasnym pokoju zjawiają się koledzy albo królowa angielska Elżbieta II, Lenin albo dyrektor telewizji centralnej... tym samym nędza staje się mniej widoczna, a samotność mniej dotkliwa. Wzruszający dramat pokazujący absurd ludzkiego losu w systemie sowieckim, wystawiony w londyńskim Royal Court."

(za: E. Baniewicz, Twórczość nr 2/3 2004)