Marković, Milena

Sztuka z muzyką na żywo i piosenkami, łącząca w sobie styl pisarstwa Elfriede Jelinek z estetyką surrealizmu. Jako dojrzewająca dziewczyna, bohaterka opuszcza dom. Będąc Śnieżką odwiedza środowiska z marginesów społecznych (Krasnoludki - "kompania złego ojca i jeszcze gorszej matki; sieroty, narkomani, rozpustnicy, proletariusze"), jako Złotowłosa (żona Niedźwiadka - porządnego chłopca, ojca jej dziecka) poznaje świat drobnomieszczańskich obyczajów, zamieniając się w Calineczkę wchodzi w artystyczne kręgi (wykorzystuje do tego uznanego i bogatego artystę Ropucha). Jako mała dziewczynka, w której dopiero budzi się seksualność - Alicja w Krainie Czarów - uwodzi swojego kuzyna, czym wzbudza niechęć u Dużej Siostry. Mama Niedźwiedzica i Tata Niedźwiedź przekonani są, że Złotowłosa nigdy nie będzie dobrą żoną.
Ojciec w dzieciństwie skonstruował bohaterce statek dla lalek, będący przechowalnią wszystkich starych i zepsutych zabawek, których nie chciała się pozbyć jako mała dziewczynka. Ropuch stawia psychoanalityczną teorię: "ojciec był tą figurą, o której pani śni". Calineczce wydaje się, że nie jest wiele warta jako artystka, że Ropuch patrzy na nią jedynie jako na obiekt seksualny. Dziecko z poprzedniego związku Myśliwego - Orlątko - nie przepada za nią, dopóki (już jako Kobieta) nie zamieni go w Orła. W jednej z ostatnich scen widzimy ją jako uznaną artystkę - zamkniętą w domku-twierdzy Czarownicę, do której przychodzą wielbiciele - Jaś i Małgosia. W końcu Czarownica umiera błagając ojca, by zbudował jej statek, dzięki któremu będzie mogła umrzeć i narodzić się na nowo.

Choć Statek dla lalek to perwersyjna i wyrafinowana bajka dla dorosłych, życie głównej bohaterki zdecydowanie nie jest bajką... Nie jest nawet przyjemne - ale bolesne życiowe doświadczenia czynią silniejszą jej artystyczną determinację.