Pałyga, Artur

Tekst traktuje o wydarzeniu, które miało miejsce 16 sierpnia 2007 roku: żołnierze z 18 batalionu powietrznodesantowego z Bielska-Białej, służący na misji w Afganistanie, ostrzelali zabudowania w pobliżu wioski Nangar Khel. Śmierć poniosło sześć osób, trzy zostały ciężko ranne. Uczestniczący w zdarzeniu bielscy komandosi stanęli przed sądem. Grożą im wysokie wyroki. Przedstawienie w reż. Łukasza Witta-Michałowskiego już przed premierą wzbudziło wielkie zainteresowanie. Realizatorzy byli oblegani nie tylko przez dziennikarzy na co dzień zajmujących się teatrem, lecz także przez reporterów telewizji informacyjnych. Spektakl gorąco dyskutowany: jedni traktują go jako zdradę polskich żołnierzy, inni przeciwnie – sądzą, że zbyt zdecydowanie stanęliśmy po ich stronie. Niektórzy dostrzegają łzy Afganki, kiedy patrząc na Osę mówi: – Zmieńcie nazwę mojego kraju na Poligon Światowy.

Sztuka jest próbą podróży przez pamięć dzieciństwa i okresu dojrzewania w krótkich scenach, fleszach, obrazach. Sceny zabawne i perwersyjnie żenujące przeplatają się z obrazami nostalgicznymi i mrocznymi. Szkoła, pierwsze miłości, młodzieżowe imprezy utopione są w szarym i mrocznym sosie polskich lat 80-tych. Cytaty z Generała Jaruzelskiego przeplatają się z listami do Limahla, LEGO i Samanthy Fox. Papa Dance i Italo Disco zderza się Siekierą i Lechem Janerką. Obok siebie pojawiają się wuefiści, zomowcy, badylarze i zniszczeni przez system ludzie. Proces przywoływania zdarzeń, smaków, obrazów z przeszłości jest również procesem tworzenia dzisiejszej świadomości. Próbą zrozumienia, kim jestem dzisiaj, jak moje dzieciństwo wpływa na mnie w moim codziennym tak zwanym dojrzałym życiu. Rozbicie muru z 1989 roku ma charakter symboliczny i egzystencjalny – dla każdej z postaci ów mur jest indywidualnym doświadczeniem, konfrontacją z samym sobą. Tekst i obrazy scen są inspirowane opowieściami aktorów i realizatorów. Wiele z nich powstało w toku pracy, bezpośrednio na scenie, metodą improwizacji.