Nauczycielka z wykształcenia i powołania, magister historii i literatury. Imała się w swoim życiu różnych prac: od sprzedawczyni rowerów, barmanki, pomocy w gabinecie fizjoterapii do urzędnika w szpitalu klinicznym na oddziale onkologii i AIDS. Po otrzymaniu zaszczytnej nagrody Pulitzera w 1999 roku powiedziała, że bez doświadczenia bezpośredniego w szpitalu nie mogłaby napisać tej sztuki. Oraz że jest to sztuka o kobiecie – profesor literatury, specjalistce od Świętych Sonetów Johna Donne'a, która w zmaganiu się z bólem ciała odnajduje szansę, żeby połączyć dwie jakości życia: intelekt z uczuciem. Obecnie, jako nauczycielka nauczania podstawowego w Atlancie, w stanie Georgia mówi, że sto razy dziennie doświadcza twórczej radości wraz z uczniami i po powrocie do domu nie czuje potrzeby pisać sztuk.
Znani krytycy teatru pisali:
- „To głęboko ludzka sztuka, którą będzie się pamiętać do śmierci.” - John Simon w New York Magazine
- „Sztuka, która w równym stopniu jest wyzwaniem dla rozumu, jak i dla uczuć”. - Peter Marks w The New York Times