Maria dobija czterdziestki. W pokoju nauczycielskim szkoły, w której pracuje, odczuwa dyskomfort, będąc jedyną niezamężną nauczycielką. Pragnie rodziny i stabilizacji, ale w trwającym od czterech lat związku z Robertem, profesorem socjologii, raczej tego nie znajdzie. Robert jest skupiony na swojej pełnej intelektualnego bełkotu twórczości, wykorzystując Marię jedynie do zapewnienia sobie komfortu życia. Jerzy, inżynier wiertnictwa, jest idealistą. Wierzy w szczerość i zaufanie w związku.
Te trzy różne światy, które łączy chyba jedynie zamiłowanie do Prousta, zetkną się ze sobą w sylwestrową noc w przestrzeni niewielkiego blokowego mieszkania, kiedy Jerzy, biorąc prysznic u swojej dziewczyny piętro niżej, usłyszy nagle na korytarzu miauczenie kota i wyskoczy w samym szlafroku, zatrzaskując niechcący drzwi. Miał dołączyć do Basi na imprezę w wynajętej chatce, ale… został bez klucza.
Maria oczekuje swojego spóźnionego partnera, kiedy usłyszy pukanie do drzwi. Przygarnie zziębniętego Jerzego, nakarmi i napoi winem. Trochę ze szczerego współczucia, trochę ze złości, a trochę z rosnącej z każdą chwilą fascynacji nieznajomym, który budzi w niej niezaspokajane od lat i zepchnięte w podświadomość tęsknoty.
Gdy, jak misio z bajki o Złotowłosej, w końcu pojawi się Robert, konstatując „ktoś jadł z mojej miseczki”, autor sprawnie wywinduje napięcie, serwując nam klasyczny teatralny ménage à trois, w którym każdy z bohaterów w coś gra, próbując jak najwięcej dla siebie ugrać. Jak skończy się ta sylwestrowa zabawa? Ostatecznie karty zilustrują układ sił.