"Pisanie dla teatru nie zawsze wypełnia mi portfel,
ale zawsze wypełnia duszę" – Daniel Gordon
Związek Gordona z teatrem trwa od 25 lat i obejmuje wiele aktywności: od malowania scenografii na potrzeby lokalnych produkcji teatralnych po występowanie w roli jurora w konkursach dla dramatopisarzy organizowanych przez państwowe rady artystyczne. Jest członkiem American Association of Community Theatre oraz Dramatist Guild. Mieszka w Bartlesville w Oklahomie z żoną i najlepszą przyjaciółką, Tiną. Ma trzech dorosłych synów. Niedawno zrezygnował z kariery w spółce użyteczności publicznej, by w pełni poświęcić się swojej pasji – pisaniu.
Ma na swoim koncie sporo utworów dramatycznych:
Little White Lies – pierwsza sztuka teatralna Gordona. Jej premiera odbyła się w Tiffany's Attic w Kansas City, potem wielokrotnie gościła na deskach teatralnych.
Remember Me?! – zdobyła pierwsze miejsce podczas konkursu nowych sztuk organizowanym przez Oklahoma Community Theatre Association – podczas dorocznej konferencji stowarzyszenia odbyło się jej czytanie sceniczne, później została wyprodukowana przez wiele lokalnych teatrów.
It Feels Like Monday – jej pierwsza profesjonalna produkcja odbyła się w Top Hat and Glove w Tulsie, Oklahoma. Gordon, na prośbę Alexander Enright & Associates, napisał również filmową adaptację tej sztuki. Wyprodukowana przez kilka lokalnych grup teatralnych.
Więzi rodzinne (Pruning The Family Tree) – finalistka Eugene O' Neil Centers National Playwrights Conference 1998. Po raz pierwszy wyprodukowana w 2003 roku przez Michigan State University College of Arts and Letters, wygrała także konkurs nowych sztuk Heller Theatre w 1998 roku. Sztuka wystawiana na terenie całych Stanów Zjednoczonych. Polska prapremiera odbyła się 11.02.2012 w Centrum Kultury Warszawa - Saska Kępa (produkcja Małgorzaty Pieńkowskiej - MANPI)
Sorting trash – wyprodukowana w 2006 przez Bartlesville Community Center w ramach pomocy finansowej dla rozbudowania centrum, cieszyła się ogromnym zainteresowaniem publiczności.
Smoke damage – najnowsze dzieło Gordona, wciąż czeka na prapremierę.
Gordon jest także autorem dziesięciominutowej sztuki dla dzieci pod tytułem Do teachers Lounge, którą stworzył na wniosek Oklahoma Allied Arts and Humanities Council w ramach ich dorocznego programu "Spotlite".
W 1998 roku sztuka została nagrodzona Heller Theatre's Award. Gdy wszem i wobec, w mediach i z ambon rozlega się lament na temat zaniku wartości rodzinnych, Daniel Gordon podejmuje temat w bardzo przewrotny sposób. W komedii Więzi rodzinne zadaje pytanie: czym są owe "wartości rodzinne" i czy zawsze i za wszelką cenę należy je kultywować.
Marylin Casey przygotowuje pogrzeb zmarłego nagle, na skutek nieszczęśliwego wypadku, męża Joego, który po pijanemu spadł ze schodów. Pomagają jej dwie córki: niepełnosprawna Barb i Ellen - zgorzkniała, rozwiedziona matka dwudziestoletniej Christy, oraz sama Christy. Najmłodsza kobieta jest bardzo zdziwiona faktem, że zarówno babcia, ciocia jak i mama są wrogo nastawione do nieboszczyka dziadka. Tajemnice po kolei wyjaśniają się i pozostaje pytanie, jak pożegnać kogoś, kto był złym człowiekiem? To niecodzienne spotkanie czterech kobiet, przedstawicielek trzech generacji jednej rodziny, pełne jest niespodziewanych zdarzeń, takich jak: pochówek żywcem, próba samobójcza, zmartwychwstanie, oświadczyny, wreszcie odkrycie całej prawdy o życiu i śmierci Joego Caseya.
Ta niezwykle zabawna, okraszona elementami farsowymi, ale i poruszająca sztuka skłania do refleksji nad tym, czym w istocie są rodzinne więzi, tzw. wartości i czy zmarli zawsze zasługują na szacunek albo przynajmniej na milczenie? Czy rozumiemy rodzinę Joego Caseya, która z ulgą planuje "zakopanie sukinsyna" i wygłoszenie nad jego trumną "mowy pojebowej", upss: „pogrzebowej"?
Daniel Gordon jest autorem komedii i fars, takich jak It Feels Like Monday, Remember me?!, Sorting Trash; jak określa jego dokonania jedna z recenzji: "Publiczność zaśmiewa się na jego sztukach od 25 lat". (Comm. Examiner - Enterprise.com)
