Autor w poetycki sposób penetruje obszary związku uczuciowego. Mężczyzna i kobieta siedzą na ławce i wspominają dzieje swojego małżeństwa, ale ich wspomnienia bardzo się różnią. Poetycka jednoaktówka nacechowana tajemniczą atmosferą.
Sztuka, pod względem konwencji dramaturgicznej bliska Krajobrazowi, statyczna, niemal pozbawiona akcji. Zamiast dramatycznego konfliktu mamy tu wspomnienie z przeszłości, dotyczące losów pewnego damsko-męskiego trójkąta. Kolejne, uruchamiające pamięć obrazy, odsłaniają fragmentaryczne sceny wnętrz, a za chwilę otwarte przestrzenie pleneru. Postacie pozostają względem siebie w niejasnym stosunku emocjonalnym: odrzucona przez jednego z mężczyzn kobieta odrzuca drugiego, stopniowo zmieniając się z młodej dziewczyny w starą samotnicę.