Strzemień, Jarosław

Helen i John to młodzi małżonkowie, którzy właśnie zostali rodzicami. W ich głowach aż roi się od teorii na temat wychowania dziecka. Niestety niewiele ma to wspólnego z rzeczywistością. Pierwszy płacz ich uroczego bobaska wywołuje w nich panikę, złość i histerię. Właśnie wtedy, jak za sprawą czarodziejskiej różdżki, zjawia się w ich mieszkaniu seksowna i elegancka Niania, która jednym gestem ucisza dziecko. To za jej namową Helen idzie kupić ołówki, żeby napisać pierwszą powieść, a urocza Niania ląduje z Johnem w łóżku. Sytuacja staje się jeszcze bardziej niedorzeczna, kiedy w mieszkaniu Johna i Helen zjawia się Cyndi, której nowonarodzone dziecko zjadł wygłodniały pies. Cyndi chce zostać u Helen i Johna na stałe, gospodarze protestują, dziecko płacze, a Niania wrzeszczy, żeby się uspokoiło. Ostatecznie Cyndi porywa maleństwo pozostawiając w jego łóżeczku grzechotkę nasączoną trującymi środkami. Cyndi ginie pod kołami autobusu razem ze swoim psem, na szczęście maleństwu udaje się ocaleć. Zadowoleni rodzice pakują je ponownie do łóżeczka, rezygnują z usług Niani i postanawiają, że od tej chwili, będą odpowiedzialni i dojrzali, bo przecież mają siebie i maleństwo.

Dojrzali się jednak nie stają. Dziewczynka (bo taką płeć wybrała Helen dla dziecka) dorasta i nieustannie chce popełnić samobójstwo rzucając się pod koła nadjeżdżających autobusów. Czasami przestaje się ruszać, a matka nazywa to pasywną agresją wymierzoną przeciwko niej. W wieku siedemnastu lat Stokrotka odkrywa, że jest chłopcem i od tego momentu rozpoczyna długoletnią terapię, żeby odbudować swoją  tożsamość. Wkrótce zakłada własną rodzinę. I wszystko zaczyna się od początku. Młodzi rodzice nachylają się nad kołyską z małym dzieckiem, żeby uciszyć jego płacz. I, chociaż życie to nie bajka, udaje się.

Christopher Durang napisał smutną komedię o błędnym kole bycia rodzicem i dzieckiem. Helen i John w podejściu do wychowania pociechy są absurdalnie śmieszni. Ich niedorzeczne zachowanie znakomicie wyczerpuje listę lęków i obaw rodziców. Absurdalne dialogi bohaterów doskonale oddają ich niedojrzałość emocjonalną. Pytanie, czy roli rodzica można się nauczyć, pozostanie otwarte.

Sugestywna sztuka, którą odbiera się każdym nerwem, która atakuje wszystkie zmysły i wyostrza czujność. W tej sztuce na równi ze słowami ważne są dźwięki i ich wpływ na wyobraźnię. Emilia Stilson dostaje wylewu krwi do mózgu i zamyka się w swoim wewnętrznym świecie. Bodźce z zewnątrz odbiera jako ataki na swoją niezależność. Raz znajdujemy się w ciele i jaźni Emilii, by po chwili widzieć ją z perspektywy lekarzy i pielęgniarek. Emilia balansuje na granicy dwóch światów, na granicy życia i śmierci, próbując stworzyć swój indywidualny język dla wszystkiego, co ją otacza, a co jest nowe i dla niej niepojęte. Kiedy wydaje się nam, że uczestnicząc w terapii zajęciowej robi postępy, Emilia nagle robi "krok do tyłu" i odchodzi...
Skrzydła wdzierają się w samo jądro psychiki człowieka, który został "odcięty" od swojej przeszłości, teraźniejszości i otaczającego go świata. Pojęcia i terminy, które porządkowały świat przed wylewem, teraz nie znaczą nic albo w ogóle znikają. Pojawiają się za to nowe pojęcia i słowa, niezrozumiałe dla ludzi funkcjonujących w znanym nam wymiarze rzeczywistości.
Nagłej zmianie ulega "kod dostępu" i człowiek, choć czuje i ma pełną świadomość swojej obecności w świecie, nie potrafi porozumieć się z innymi. Psychologiczna sztuka dla twórców, którzy nie boją się teatralnych eksperymentów i, tak samo jako autor, zgłębiają tajemnicę ludzkiej natury.

Miała publikację w Dialogu 4/1982, a następnie została zrealizowana jako teatr radiowy.

Strategia jest prosta. Wyszukuje się upadającą firmę, skupuje jej akcje, przejmuje kontrolę i doprowadza do likwidacji. Zgarnia się zysk i szuka następnej ofiary. Jorgenson jest właścicielem firmy Kable i Przewody Nowej Anglii. Odziedziczył ją po ojcu. Najważniejsze jest dla niego dobro pracowników. Firma wpada w oko Larry"emu Garrisonowi, spekulantowi z Wall Street. Krok po kroku spycha firmę do narożnika, z którego wszelka obrona wydaje się niemożliwa. Garrisona rozszyfrowuje dyrektor firmy Billy Cole, który ostrzega Jorgensona przed zbliżającym się niebezpieczeństwem, jednocześnie dostrzegając swoją szansę przejęcia stanowiska Jorgensona. Do akcji wkracza asystentka Jorgensona Bea, która go kocha. Sprowadza swoją córkę Kate, wziętą prawniczkę, która zaczyna walkę z Garrisonem. Rozpoczyna się niebezpieczna gra, która wciąga, a wciąga dlatego, że jest niebezpieczna i że stawką są obrzydliwie duże pieniądze. Akcjonariusze mają zdecydować, czy chcą utrzymać obecny zarząd, czy też nie. Jorgenson przegrywa miażdżącą ilością głosów.
W postaci Garrisona jak w soczewce skupiają się wszystkie patologie kapitalizmu. Nie bez przyczyny porównuje się on do rewolwerowca z westernów, który, zamiast coltem, wymachuje kontraktami w jednej, akcjami w drugiej ręce. Efekt jednak jest podobny. Większość kibicuje właśnie jemu. Jak na prawdziwego bohatera przystało w nagrodę trafia mu się jeszcze piękna kobieta.

Jerry Sterner nie podtyka nam pod nos gotowej oceny, nikt tu nie jest do końca zły czy dobry. Wyboru i oceny sytuacji trzeba dokonać samemu.

• Prapremiera polska sztuki odbyła się w Teatrze Telewizji w 2001r.
w reż. Macieja Englerta.
• W 2002r. w Sopocie podczas Krajowego Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Tv "Dwa Teatry" Maciej Englert otrzymał za Pieniądze innych ludzi pozaregulaminową nagrodę im. Stefana Traugutta dla twórcy Teatru Tv.