Czy można ufać komuś przez 23 i ½ godziny na dobę, a przez pozostałe ½ godziny mieć wątpliwości? Tom jest nauczycielem. Uwielbia swój zawód, prowadzi szkolny teatr. Wraz z żoną Leigh, przyjacielem Brucem, i jego żoną Jayne wraca z przygotowanej przez niego premiery Romea i Julii. Wszystkim dopisuje dobry humor. Domówkę niespodziewanie przerywa telefon od dyrektorki szkoły. Kolejna scena rozgrywa się dwa lata później. Bruce i Jayne dekorują dom, do którego po dwóch latach więzienia wraca Tom. Nauczyciel został oskarżony przez dziewczynę grającą Julię o molestowanie seksualne. Czy Tom naprawdę uwiódł uczennicę?
Żona Toma i jego przyjaciel wydają się niezłomni w swoim zaufaniu do niego. Wątpliwości wyraża Jayne. Syn Toma – nastoletni Nicholas - staje się największą ofiarą „sprawy Toma”. Z czternastoletniego, pozytywnego chłopca, w ciągu dwóch lat zmienia się w gniewnego szesnastolatka, który ćpa, by zagłuszyć psychiczny ból. Czy rodzina i krąg najbliższych przyjaciół ma szansę przetrwać w obliczu oskarżenia i skazania za seks z osobą niepełnoletnią? Czy można uwierzyć człowiekowi, który „już raz to zrobił”? Nawet jeśli ten raz zakończył się szczęśliwym małżeństwem?
Carey Crim stara się podejść do swoich bohaterów z łagodnością, jednak wydaje się, że współczucie i sympatię kieruje w stronę Leigh i Nicholasa, którzy starają się nie utonąć w mętnej wodzie podejrzeń, oskarżeń, pomówień i gniewu. Nie ma tutaj naiwnego happy endu. Jest ból i rozczarowanie.
Wielokrotnie nagradzana amerykańska dramatopisarka. Absolwentka Northwestern University. Artystka-rezydentka The Purple Rose Theater Company w Chelsea. Jej sztuka Never Not Once wygrała Nagrodę im. Jane Chambers w 2017 r. oraz znalazła się w finale konkursu o nagrodę im O'Neill'a. Crim jest również trzykrotną finalistką konkursu organizowanego Miami City Theater (w 2011 r. zdobyła główną nagrodę), była finalistką Nagrody Heidemana oraz dwukrotną finalistką Off-Off Broadwayowskiego Festiwalu Samuela Frencha. Jej sztuka Wake miała premierę w Los Angeles i zyskała miano "wyboru krytyków". Crim zaadaptowała swoją sztukę na scenariusz filmowy; film o tym samym tytule miał premierę w 2018 r.
Czy pogrzeby są dobrym miejscem do nawiązywania znajomości? Angus i Abigail, dwójka sąsiadów w podeszłym wieku, wpadają na siebie w wieczór stypy po śmierci małżonki Angusa. Co więcej, "poznają" się w pościeli… Sztuka, która rozpoczyna się jak komedia romantyczna, stopniowo wchodzi w poważniejsze rejestry.
Okazuje się, że każdy z bohaterów - Angus, Abigail i jeszcze jeden sąsiad, senior Ollie, zmaga się z nieprzepracowanym bólem. Gęste opary palonej marihuany prowokują do zwierzeń. Ollie jest homoseksualistą, który od lat żyje w szczęśliwym związku. Jako były baseballista przez większość życia "siedział w szafie", poddając się presji maczyzmu panującego w świecie sportu. Chciałby ujawnić się jako gej przed swoim dziewięćdziesięcioletnim ojcem, który u schyłku życia zamierza wprowadzić się do syna. Angusem targają sprzeczne emocje. Z jednej strony opłakuje swoją zmarłą żonę Grace, którą ledwo co zdążył pochować. Z drugiej zaś pielęgnuje urażoną dumę - właśnie dowiedział się, że małżonka go zdradzała. Abigail, jako zawodowa psychoterapeutka, pomaga towarzyszom wyartykułować lęki, choć sama skrzętnie ukrywa swoje uczucia po stracie bliskich.
Ton lekki przeplata się z tonami serio. Angus, Abigail i Ollie rozprawiają się ze stereotypami dotyczącymi starości, w szczególności z tymi związanymi z seksualnością, nie stroniąc od wzruszenia i głębszej refleksji.
