Yedlin, Noa

Komedia opowiada o przyjaźni, lojalności, realizowaniu marzeń bez względu na wiek. Przełamuje stereotypy o seniorach, ukazując ich jako osoby pełne pasji, skrywające sekrety i niegasnące pragnienia. Postaci z tej sztuki to propozycje co najmniej czterech doskonałych ról aktorskich. Zohara Zak (68 lat) jest właścicielką firmy zajmującej się pisaniem na zamówienie wspomnień rodzinnych, w przeszłości tworzącą potajemnie relację z Awiszajem. Jehuda Harlap (70 lat) to najbliższy przyjaciel zmarłego Awiszaja – wynalazca, który dorobił się fortuny, a teraz marzy o karierze pisarza. Nili Skolnik (66 lat), emerytowana pediatra, czuje, że przyjaciele nie traktują jej poważnie. Amos Barazani (69 lat), szanowany profesor ekonomii, skrycie zazdrości Awiszajowi sukcesów. 

Czarna komedia Sztokholm powstała na podstawie powieści Noi Yedlin, zaadaptowanej na scenę przez Ilana Hatzora. Opowiada o piątce przyjaciół, którzy niespodziewanie odkrywają śmierć jednego spośród nich, Awiszaja Sar-Szaloma. 70-letni światowej sławy ekonomista był głównym faworytem do Nagrody Nobla. Ponieważ wyróżnienie to nie jest przyznawane pośmiertnie, przyjaciele postanawiają zataić jego odejście na pięć dni, aż do ogłoszenia wyników, i w ten sposób pomóc mu zapisać się w historii jako laureat.

Sztuka obfituje w zabawne perypetie i zaskakujące zwroty akcji, które odkrywają prawdziwą naturę relacji między przyjaciółmi, a także ich autentyczne intencje i pragnienia. 

Na podstawie zaadaptowanej powieści powstał w Izraelu cieszący się wielkim powodzeniem miniserial z udziałem gwiazd.

Eliszewa Fogel – ikona izraelskiej lewicy, działaczka, filantropka, wzór moralności – z dnia na dzień staje się wrogiem publicznym numer jeden. Oskarżona o sprzeniewierzenie funduszy, zamknięta we własnym domu, poddana medialnemu linczowi, próbuje utrzymać w ryzach rodzinę, która rozłazi się szybciej niż jej reputacja. W Areszcie domowym Noa Yedlin odsłania pancerz idealizmu i pokazuje, co zostaje, gdy człowiekowi odbierze się wiarę w samego siebie.

Eliszewa, główna bohaterka, jest jak krzywe lustro nowoczesnego idealizmu: nie tyle kłamie, co zarządza prawdą. To kobieta, która oddała życie sprawie pokoju, a teraz musi wytłumaczyć, dlaczego nie oddała reszty. W jej ustach każde zdanie brzmi jak usprawiedliwienie, które przeszło przez pięć komisji etyki i trzy biura prasowe.
Ben Ami – mąż, strażnik pozorów – uczy się milczeć w rytmie dyplomacji.
Ich dzieci – liberalne, wykształcone, przesiąknięte językiem równości – są jak tablica ogłoszeń po ideologicznym remoncie

To tekst wybitnie inteligentny, rytmiczny, bolesny jak rodzinny obiad, podczas którego wszyscy milczą, a ktoś w końcu wybucha. Yedlin pisze dramat o współczesnym Izraelu, ale tak naprawdę  o każdej rodzinie, która nie potrafi rozmawiać, i o każdej kobiecie, która musi płacić za własny autorytet. To thriller moralny rozgrywany w salonie klasy średniej, gdzie każdy gest ma wagę wyroku, a każde „kocham” brzmi jak „przepraszam”.

Sztuka błyszczy dialogiem: precyzyjnym, szybkim, soczystym, prowadzonym z ironią i bez patosu. To idealny materiał na przedstawienie zespołowe, sześć mocnych ról, jedno ciasne mieszkanie i napięcie, które można ciąć nożem. Nie ma tu ozdobników ani ucieczek, tylko język, który sam staje się bronią.

Areszt domowy to dramat na nasze czasy: o świecie, który zamienił moralność w marketing, a dobro w kategorię PR-u. Tekst, który czyta się jak scenariusz filmowy, ale na scenie zamienia się w psychologiczną bombę pełną ironii, czułości i gniewu. Dla teatru głodnego emocji i intelektu to pozycja obowiązkowa.