język polskijęzyk angielski

Ludwig, Ken

Ludwig, Ken

Ludwig, Ken

Ur. 1950 w Yorku w Pensylwanii Ken Ludwig jest uznanym na całym świecie dramatopisarzem, którego sztuki zostały zainscenizowane w ponad trzydziestu krajach (w tym na Broadwayu i West Endzie), w co najmniej dwudziestu językach. Jest dwukrotnym laureatem Nagrody Laurence'a Oliviera oraz Nagrody Helen Hayes. Zdobył również Nagrodę Edgara, SETC Distinguished Career oraz Nagrodę Edwina Forresta za Służbę Teatrowi. Licencje na jego sztuki posiadają Royal Shakespeare Company oraz Bristol Old Vic. Jego pierwsza sztuka na Broadwayu, Dajcie mi tenora!, którą „New York Times” określił jako "jedną z dwóch najlepszych fars żyjącego autora", wygrała trzy Nagrody Tony i została nominowana w dziewięciu kategoriach. W jego sztukach występowali m.in.  Alec Baldwin, Carol Burnett, Lynn Redgrave, Mickey Rooney, Hal Holbrook, Dixie Carter, Tony Shalhoub, Anne Heche, Joan Collins i Kristin Bell. Jest również członkiem McCarter Theatre/Sallie B. Goodman oraz absolwentem Harvardu (gdzie studiował muzykę), Haveford College i Uniwersytetu Cambridge.

Sztuki reprezentowane przez ADiT: Gra się zaczęła, Holmes, Miłość, golf i Homer, Nagłe zastępstwo, Księżyc nad Buffalo, Be My Baby

Trzech tenorów

Autor
Tytuł oryginalny
Comedy of tenors
Tłumacz
Rozhin, Klaudyna
Gatunek sztuki
Farsa
Obsada kobiet
Obsada mężczyzn
Prapremiera
Cleveland Playhouse w Cleveland, Ohio (wrzesień 2015) i McCarter Theatre w Princeton, New Jersey (październik 2015)

Francja – dla niektórych raj dla smakoszy wyrafinowanej kultury. Dla innych, jak choćby producenta Henry’ego Saundersa, to siedlisko rozpusty i hedonizmu. Na szczęście niedługo odbędzie się wyczekiwany koncert światowej sławy tenorów, w tym Tito Merellego. Ale, jak to w farsie – wszystko stanie na głowie…

Trzech tenorów to kontynuacja bardzo ciepło przyjętej sztuki Nagłe zastępstwo (albo: Dajcie mi tenora!), ale można czytać i oglądać tę sztukę bez znajomości pierwszej części. Tito Merelli, niegdyś największy amant wśród tenorów, przeżywa to, że coraz bardziej się starzeje. Jego wrogiem numer jeden (choć ów „wróg” nic o tym nie wie) staje się młody i zdolny śpiewak Carlo Nucci. Cierpi nie tylko ego artysty, lecz również – a może przede wszystkim – ego mężczyzny. Tito obawia się, że nie jest już tak pociągający jak kiedyś. Żona wykręca się od współżycia. Tito i Maria coraz częściej kłócą się jak stare małżeństwo… Dlatego gdy tenor nakrywa w pokoju żonę z młodym mężczyzną, dostaje białej gorączki. Oczywiście to jedna z wielu omyłek, które budują farsę Kena Ludwiga. Takich dramaturgicznych przewrotek będzie dużo więcej…

Sztukę wyróżnia żywy język – czasami balansujący na granicy przyzwoitości (Tito, ambasador kultury wyższej, ma bardzo cięty język i iście włoski temperament). Podczas lektury czytelnika spotka wiele zaskoczeń – jednym z największych objawień sztuki wokalnej okazuje się prosty boy hotelowy, były gondolier, lubujący się w amerykańskich filmach.

W utworze występuje wiele odniesień do opery (pojawiają się nawet fragmenty arii) i kultury w ogóle. To zgrabny miszmasz elementów kultury wysokiej i popularnej, elementów kilku kultur (przede wszystkim włoskiej i francuskiej) pełen przemyślanych schematów qui pro quo, zestawiający charaktery i wyglądy/profesje bohaterów na zasadzie kontrastu. Pojawia się wiele nowych postaci, choćby osławiony Carlo Nucci, córka Tito – aspirująca aktorka Mimi, tajemniczka sopranistka z dalekiej Rosji. A na koniec – owszem! – ma miejsce grande finale, jednak nie w takim kształcie, jakiego się wszyscy spodziewali…

 

PRASA

  • "Ken Ludwig znowu trafił w dziesiątkę." - Beacon Journal
  • "Publiczność nie przestaje się śmiać. Ken Ludwig nie zna granic humoru i absurdu." - BroadwayWorld.com

 

Informacje o sztuce, recenzje, zdjęcia, fragmenty spektaklu:

Nagłe zastępstwo

Autor
Tytuł oryginalny
Lend me a tenor
Tłumacz
Woźniak, Elżbieta
Gatunek sztuki
Farsa
Obsada kobiet
Obsada mężczyzn
Czas akcji
1934 rok
Miejsce akcji
Apartament hotelu w Clevland, Ohio

              Komedia o blasku sławy, która opromienia nawet podstarzałych amantów, czyniąc z nich atrakcyjny kąsek, oraz o cudzie uskrzydlającej wiary w siebie. Narodziny gwiazdy: nikomu nieznany, utalentowany młodzieniec otrzymuje od życia zupełnie przypadkową szansę zastąpienia na scenie wybitnego tenora. Gdy udaje mu się przełamać kompleksy, okazuje się, że świat muzyki operowej stoi przed nim otworem, a serce ukochanej kobiety nie jest wcale tak zimne jak sądził.

Treść:     Tito Merelli ma wystąpić w Operze w Clevland. Maggie - córka dyrektora opery i Max - jego pomocnik oczekują na tenora w jego apartamencie. Maggie uwielbia Tita, Max jest trochę zazdrosny, gdyż sam śpiewa, jak mu się zdaje, nie gorzej od niego. Potwierdza to reakcja przypadkowo słyszącego jego popis Saundersa (ojciec Maggie). Max żartuje, że w razie  nagłego wypadku zastąpi słynnego gościa. W pokoju zjawiają się Maria i Tito Merelli. Małżonkowie kłócą się i wymyślają sobie. Tito źle się czuje: objadł się i jest mu niedobrze. Sauders udaje się do opery, aby dopilnować przygotowań. Maggie pragnie zdobyć autograf idola, kryje się w sypialni. Max  pozostaje z tenorem, aby go zabawiać i przy okazji otrzymać darmową lekcję śpiewu. Maria zamierza opuścić niewydolnego seksualnie męża. Pakując się, znajduje w szafie Maggie, którą traktuje jak rywalkę. Pozostawia dramatyczny list. Pijany i odurzony Tito próbuje się zabić widelcem. Bardzo przeżywa odejście żony. Wreszcie zasypia. Max kładzie się koło niego. Budzi go dopiero hotelowy boy. W pokoju zjawia się również śpiewaczka -  piękna Diana. Jest zaniepokojona nieobecnością Merelliego na próbie. Po jej wyjściu Max próbuje docucić Tita. Znajduje list samobójczy i rozumie, że tenor połknął ogromną porcję swoich "lekarstw", czyli  barbituranów. Nie ma wątpliwości: Merelli nie żyje. Sauders nalega, aby chłopak zastąpił gwiazdora. W ten sposób da się uniknąć skandalu. Max charakteryzuje się i przebiera w kostium Otella. Wciela się w rolę: próbuje nawet mówić z obcym akcentem. Twierdzi, jednak, że nie zaśpiewa. Kobiety  (Maggie i jej ciotka Julia) warują u drzwi, błagając "mistrza" o występ. Max przypomina sobie rady sławnego tenora: wierzyć w siebie. Decyduje się na  udział w przedstawieniu.  Samotny w swym apartamencie, Tito Merelli wybudza się z narkotycznego snu, zakłada kostium i chce się udać do opery. Straż bierze go za wariata. Trafia do aresztu. Po wspaniałym koncercie, Julia i Maggie szukają swego idola w hotelu. Dotarła już do nich wieść o grasującym po okolicy szaleńcu.  Pokój jest pusty. Maggie zostaje w nim nieco dłużej i  spotyka w końcu "mistrza", który wyznaje jej miłość. Twierdzi, że Maria tak naprawdę nie jest jego żoną. Maggie wierzy mu i zaczyna odwzajemniać uczucie. Sauders gratuluje Maxowi sukcesu. Tymczasem Titowi udało się wyjść z aresztu: policjant odprowadza go do apartamentu. Przebrany za Otella gwiazdor chowa się w szafie. Max krząta się po pokojach, starając się nie zaglądać do trupa w sypialni. W którymś momencie zauważa jednak brak ciała i wybiega przerażony. Tito sadowi się na kanapie i tak zastaje go Julia, prosząc, by raczył zjawić się na bankiecie. Gwiazdor odprawia ją, żeby zostać sam na sam ze sceniczną partnerką - Dianą, która pragnie go uwieść. Diana właśnie przygotowuje się w łazience do seksu stulecia. Znowu  pukanie. To Maggie. Chce się oddać "ukochanemu". Przeszkadza jej w tym Sauders. Dziewczyna ucieka do sypialni.  W hotelu jest policja: Sauders sądzi, że szukają fałszywego Otella. Boi się, aby nie znaleźli ciała w sypialni. Chce zmusić "oszusta"  (za takiego bierze Tita ), aby udawał Merelliego. Wpada Max z wiadomością o znikającym trupie. Tito wymyka się na korytarz. Diana ściga Maxa, chcąc z nim (to jest: z Tito) uprawiać dziki seks. Podobnie zachowuje się Maggie. Podstarzały gwiazdor szuka schronienia w drugim pokoju. W końcu Maggie dopada Maxa w salonie, a Diana dobiera się do prawdziwego Tito w sypialni. Gdy żar zmysłów opada, kobiety odkrywają, że Otello jest w dwóch osobach. Max ucieka przed wściekłymi furiami, które zasilone zostają przez powracającą Marię. Pod drzwiami łasi się Julia. Stary tenor dziękuje Maxowi za zastępstwo.  Maria i Tito wyjeżdżają w popłochu, ratować swoją miłość, a Maggie - odkrywszy prawdziwą tożsamość swego "uwodziciela" -  nareszcie patrzy na Maxa przychylnym okiem. Na czym zależało mu od dawna.
ADiT
Farsa z tytułowym męskim kopciuszkiem o tym jak zastępstwo może uczynić jednocześnie kochanym, sławnym i bogatym.

Miłość, golf i Homer

Autor
Tytuł oryginalny
A Fox in the Fairway
Tłumacz
Plisz-Góral, Bogusława
Gatunek sztuki
Farsa
Obsada kobiet
Obsada mężczyzn

Akcja sztuki rozgrywa się współcześnie w klubie golfowym Przepiórcza Dolina w czasie dorocznego meczu o mistrzostwo z konkurencyjnym klubem Przyczajona Wiewiórka. Manager Przepiórczej Doliny – Henry Bingham – musi doprowadzić klub do zwycięstwa, bo inaczej straci pracę, sto tysięcy dolarów oraz sklep z antykami prowadzony przez jego żonę, kobietę dość groźną. W ostatniej chwili do przeciwnego klubu odchodzi czarny koń Binghama... Załamany Henry z pomocą uroczej Pameli Peabody odkrywa, że nowoprzyjęty asystent – Justin Hicks – życiowa oferma, a zarazem świeżo upieczony narzeczony klubowej kelnerki Louise, znakomicie gra w golfa i może reprezentować Przepiórczą Dolinę w decydującym meczu. Jednak wszystko się gmatwa, kiedy Louise gubi zaręczynowy pierścionek. Narzeczeni przeżywają burzliwy czas i zaczynają wątpić w sens małżeństwa, byli małżonkowie piorą dawne brudy, aktualni małżonkowie rozstają się, rozbita zostaje waza warta 10 tysięcy dolarów, a Justin Hicks łamie rękę.

Jak przystało na rasową farsę, po wielu komicznych perypetiach czeka nas jednak szczęśliwe zakończenie godne Kena Ludwiga, autora rozchwytywanej komedii Nagłe zastępstwo lub Dajcie mi tenora.