język polskijęzyk angielski

Lunari, Luigi

Lunari, Luigi

Luigi Lunari urodził się w Mediolanie w 1934 roku. W Mediolanie ukończył studia prawnicze i w Londynie otrzymał dyplom z zakresu "common law" (prawa precedensowego); studiował kompozycję i dyrygenturę na Akademii Muzycznej w Sienie. Był wykładowcą uniwersyteckim. Zajmował się teatrem wszechstronnie, jako dramaturg, eseista i krytyk. Przez dwadzieścia lat (1961 – 1982) współpracował z Paolo Grassim i Giorgio Strehlerem w Piccolo Teatro w Mediolanie.

Jego działalność eseistyczna obejmuje szeroki obszar, poświęcona jest w szczególności Goldoniemu, Molierowi, Brechtowi i teatrowi angielskiemu XIX i XX wieku. Napisał Krótką historię teatru i Krótką historię muzyki – od Orfeusza do Michela Jacksona. Jest także autorem tekstu piosenki 25 aprile 1945 (25 kwietnia 1945), do muzyki Gino Negriego, nagraną przez Milvę w albumie Libertà (Wolność).

To pisarz raczej eklektyczny, pisał teksty do programów telewizyjnych, jest autorem serii komedii zaangażowanych społecznie oraz satyr politycznych, których inspiracją była społeczna rzeczywistość i tematy egzystencjalne: Tarantella con un piede solo (Tarantela o jednej nodze), Non so, non ho visto, se c'ero, dormivo (Nie wiem, nie widziałem, jeśli byłem, to spałem), I contrattempi del tenente Calley (Niespodziewane przypadki porucznika Calley'a), L'incidente (Wypadek), Il senatore Fox (Senator Fox), Sogni proibiti di una fanciulla in fiore (Zakazane sny młodej dziewczyny), Nel nome del padre (W imię ojca), Troje na huśtawce (Tre sull'altalena, 1989).

Ostatnia komedia stała się wielkim sukcesem międzynarodowym. Została przetłumaczona na dwadzieścia pięć języków i w tym samym czasie wystawiona na całym świecie. Sukces sztuki Troje na huśtawce ściągnął uwagę światowego teatru także na inne dzieła Lunariego. Jego ostatnie teksty to: Sotto un ponte, lungo un fiume... (Pod mostem, wzdłuż rzeki), Il canto del cigno (Łabędzi śpiew) oraz Tutti gli uomini di Annalisa (Wszyscy mężczyźni Anny Lisy).

Oprócz dzieł dramaturgiczno-teatralnych Lunari napisał esej zatytułowany Maria di Nazareth (Maria z Nazaretu) oraz trzy powieści: Herman Cortés e la conquista del Messico (Herman Cortés i zdobycie Meksyku), Il Maestro e gli altri (Mistrz i inni) oraz Scveik a New York (Szwejk w Nowym Jorku).

Troje na huśtawce

Tłumacz
Buzzi, Gabriella
Gatunek sztuki
Komedia
Obsada kobiet
Obsada mężczyzn
Prapremiera
Mediolan 1990 - Teatr Filodrammatici

Sukces zagraniczny komedii egzystencjalnej Luigi Lunariego rozpoczyna się w roku 1994, kiedy zostaje przetłumaczona na język francuski i, zatytułowana Fausse adresse (Błędny adres), wystawiona na Festiwalu w Awinionie przez Kompanię Teatralną Pierre'a Santiniego.

W tym samym roku zostaje wystawiona w Paryżu w Théâtre La Bruyère, gdzie grana jest 159 razy, potem odbywa tournèe po innych miastach Francji. Opublikowana w języku francuskim w czasopiśmie "Avant-Scène" (luty 1995) i angielskim w "Plays International" (wrzesień 1994). Przetłumaczona na dwadzieścia pięć języków i wydana także w języku hiszpańskim (czasopismo "Ade"), rosyjskim (czasopismo "Teatr"), portugalskim, chorwackim, bułgarskim, greckim; została też opublikowana w Ameryce Północnej przez "Blizzard Co".

Jest wystawiana z wielkim powodzeniem w całej prawie Europie (Francja, Wielka Brytania, Niemcy, Hiszpania, Portugalia, Holandia, Belgia, Szwajcaria, Finlandia, Estonia, Republika Czeska, Słowacja, Rosja, Bułgaria, Grecja) i na świecie (Turcja, Kanada, USA, Meksyk, Kolumbia, Argentyna).

treść

Trzej mężczyźni: Przemysłowiec, Kapitan armii i Profesor filozofii znaleźli się w tym samym miejscu z trzech różnych powodów. Przemysłowiec umówiony jest na miłosną schadzkę, Kapitan ma negocjować zakup materiałów wojennych, Profesor przyszedł odebrać korektę swojej książki od wydawcy. Ale właściwie co to za miejsce? Hotel, biznes klub czy wydawnictwo? To możliwe, że wszyscy trzej dostali błędny adres? Sytuacja jest dziwna, a niepokój egzystencjalny narasta, zwłaszcza że ogłoszono alarm o skażeniu powietrza, w związku z czym nie wolno opuścić pomieszczenia.

W nocy, którą zmuszeni są spędzić razem, wszyscy troje zaczynają podejrzewać, że pokój ten może być przedsionkiem śmierci, a oni prawdopodobnie są już martwi i czekają na Sąd Ostateczny. Każdy z nich reaguje na tę perspektywę inaczej, zgodnie ze swoim charakterem. Przemysłowiec jest przestraszony, Kapitan nie widzi w tej sytuacji nic tajemniczego i pozostaje obojętny, a Profesor używa całej swojej zdolności rozumowania logicznego, aby objaśnić zjawisko jako fakt logiczny i naturalny. Wszystko to razem tworzy humorystyczny, lecz skłaniający do refleksji dialog skupiony na tematach najistotniejszych: tajemnicy życia i śmierci, losu, przeznaczenia i wolnej woli, wiary w Boga i ateizmu.

Niespodziewanie do pokoju wchodzi Kobieta Sprzątająca i mówi rzeczy tak dwuznaczne, że dla całej trójki staje się kolejną wielką zagadką. Czy ta kobieta naprawdę jest sprzątaczką, a może kimś innym? Kiedy wychodzi, nie wyjawiając tajemnicy, dźwięk syreny obwieszcza odwołanie alarmu. Panowie szykują się do opuszczenia pokoju, ale czeka ich jeszcze zaskakujące zakończenie...

Pierwsza publikacja: wydawnictwo BUR - Rizzoli, Mediolan 1994