Mayenburg, Marius von

Las oddycha. To żywy organizm, myślący i złowrogi. Kawałek po kawałku natura odbija sobie świat z powrotem z rąk ludzi, tym samym stając się zagrożeniem dla ludzkości. Od dawna mamy jasność, że trzeba uciekać, ale nie dla wszystkich znajdzie się miejsce w nowej arce, nie każdy zostanie przyjęty do Nowego Świata. Podczas konkursu eliminacyjnego, który ma wyłonić kandydatów do misji ratowania ludzkości, rekruci poddawani są licznym testom z narażeniem zdrowia psychicznego oraz życia. Achim, jego córka Joanna i paru innych skonfrontuje się nie tylko ze swoimi kompleksami, ale i z wewnętrznymi demonami. Każdy pragnie sprostać wymaganiom tajemniczego Mistrza Gry, którego manipulacje chwilami wydają się nie z tego świata. Na koniec Joanna, by podtrzymać wiarę w umierającym ojcu, opowie mu o nastającej wiośnie i szczęśliwych ludziach piknikujących w promieniach słońca, podczas kiedy za oknem zbliżać się będzie zagłada w postaci ostatecznego Potopu.

Ralf Bum to prawdziwy urodzony człowiek władzy. Już w łonie matki udusił siostrę bliźniaczkę, czyniąc swoje narodziny wydarzeniem medialnym, a następnie od pierwszych chwil życia manipuluje rzeczywistością, kłamiąc, narzucając swoje zdanie, zaprzeczając faktom i nie tolerując sprzeciwu. Jako dziecko, tryskając testosteronem i mizoginizmem, ma poczucie przewagi nad całym światem dorosłych i rozpoczyna swoją nieubłaganą wędrówkę na sam szczyt. Jego zawrotna kariera to wspinanie się po trupach - niszczy wszystko i wszystkich, którzy nie dają mu bezwarunkowej miłości, odmawiają mu posłuszeństwa lub nie chcą oddać mu władzy absolutnej - począwszy od rodziców, przesz szkołę i inne instytucje, po... mglisty szczyt.

Bum to sztuka o parciu na władzę. O pragnieniu zaistnienia w sferze polityki, byciu sensacją z pierwszych stron gazet. Mayenburg pokazał tu w zjadliwie satyrycznym ujęciu tęsknotę świata współczesnego za silnymi, przebojowymi mężczyznami typu macho, za przywódcą, który potrafi znaleźć proste rozwiązania na złożone problemy.

Po powrocie z wakacji para zastaje w swoim mieszkaniu znajomych, którzy mieli się nim opiekować. Mieszkanie niby jest takie samo, ale jednak inne – ściana nie tam, gdzie powinna, stolik inaczej stoi... Przestrzeń jest przesunięta, jak przesunięte są relacje pomiędzy nimi – jakby to nigdy nie było ich mieszkanie, para znajomych też nie jest tą parą znajomych, którą powinna być, a za chwilę mąż nie jest mężem, przyjaciółka zmienia się w opiekunkę do dziecka, którego nigdy nie było, ale teraz jest, bo nagle stał się nim ten, który dopiero co był osobliwym neonazistą, kiedy w szafie, do której nie wolno zaglądać, znalazł mundur oficera SS. Mundur nazistowski, podobnie jak strój wikinga i łosia, nagle staje się przebraniem na party pod hasłem "nordyckie noce". Nic nie jest pewne. Nikt nie czuje się bezpiecznie w swoim wygodnym, mieszczańskim życiu, a budowane od lat tożsamości okazują się fikcją.

Marius von Mayenburg w tej pozornie lekkiej komedii manipuluje postaciami, ingerując w ciągłość ich tożsamości, zmuszając do bezustannego wchodzenia w nowe role; to, co początkowo wydaje się niewinną zabawą w teatr, stopniowo zaczyna odsłaniać tąpnięcia pozateatralnej rzeczywistości. Autor celowo uwidacznia i rozbraja teatralne konwencje, rzucając w ten sposób światło na zazwyczaj niewidoczne mechanizmy naszego codziennego życia. Mayenburg wyprowadza widza ze strefy komfortu i pogrąża go w labiryncie wątpliwości o sobie samym.