Tasnádi, István

Dwoje nastolatków − Wiki i Harun − poznaje się dzięki grze Oko Saurona, w której reprezentują ich awatary Arwena14 i Aragorn15. Czas spędzany na pokonywaniu przeszkód i zdobywaniu kolejnych poziomów zbliża ich do siebie. Chłopiec utrzymuje, że pokonuje kilometry na szkolnym obozie przetrwania, a w rzeczywistości musiał opuścić rodzinę i przerwać naukę. Jest ciemnoskórym uchodźcą z ogarniętego wojną kraju, przekraczającym kolejne granice ku lepszemu życiu u swego wuja w Niemczech. Dziewczyna wprawdzie mieszka z mamą i wścibską młodszą siostrą, ma grono koleżanek i kolegów, ale jest zamknięta „jak księżniczka w wieży”, ma wadę słuchu, musi nosić aparat, uczy się czytania z ust i bardzo ją to krępuje. Oboje czują się i są samotni, chcieliby zobaczyć, jak wyglądają w rzeczywistości i poznać się bliżej, ale obawiają się spotkania. W końcu rodząca się więź sprawi, że Wiki i Harun przezwyciężą obawy i ujawnią, kogo kryją awatary A14 i A15 oraz że ich spotkanie w realnym świecie będzie możliwe.

Sztuka ma ciekawą konstrukcję. Młodych ludzi przedstawia para pisarzy Viktória Jeli i znany już w Polsce István Tasnádi (Cyber Cyrano, Wróg publiczny). Świat myśli, uczuć oraz losy postaci i ich awatarów, a także towarzyszących im w świecie wirtualnym (i nie tylko) postaci poznajemy z dwóch perspektyw: dziewczyny i chłopca. Jeli opisuje historię Wiki, Tasnádi opisuje historię Haruna. Akcja toczy się jednocześnie w dwóch przestrzeniach, widzowie podzieleni na dwie grupy do momentu połączenia obu przestrzeni śledzą wędrówkę Haruna, który na swojej drodze spotyka Wifi-mana, Charona, Pogranicznika, Filtr SPAM, Kosz i Wyszukiwarkę, lub towarzyszą Wiki w jej pokoju, są świadkami relacji z jej najlepszą przyjaciółką, koleżanką, kolegą z klasy, młodszą siostrą, mamą, Hide-manem, aplikacjami, postaciami z seriali oglądanych przez Wiki. Głównym bohaterem Podwójnej gry jest Internet, który w tej sztuce jest pozytywnym bohaterem, ponieważ łączy ludzi.

Podwójna gra została bardzo dobrze przyjęta przez widzów i krytykę i jest w repertuarze Kolibri Színház w Budapeszcie od 2016 roku.
 

Przygotowaniu do rodzinnego spotkania towarzyszy napięta atmosfera. Ewa, niedawno owdowiała siostra Karola, taszczy pod pachą wyciętą z tektury naturalnej wielkości sylwetkę mężczyzny. Twierdzi, że to jej niedawno zmarły mąż. Sylweta zwana "Tatą z tektury" zasiada przy stole, a zażenowani gospodarze serwują jej zupę i nalewają palinkę. Pojawienie się tekturowego człowieka zwiastuje humorystyczne akcenty, ale Tasnádi szuka głębiej.

Wydaje się, że Ewa, rozmawiając z nieżyjącym mężem z kartonu, próbuje po prostu przepracować żałobę. Stopniowo jednak na powierzchnię zaczynają wypływać kolejne kompromitujące fakty z życia rodziny. Zmarły był alkoholikiem i przemocowcem, syn jego i Ewy przebywał w szpitalu psychiatrycznym, a obecnie ma romans z Adą, sporo starszą od niego żoną gospodarza przyjęcia. Konflikt eskaluje, wszyscy rzucają się sobie do gardeł; w punkcie kulminacyjnym ustami Helgi przemawia w końcu "Tata z tektury":

"Nie wszyscy mnie widzą, nie wszyscy mnie słyszą, dlatego głupcy i krótkowzroczni mnie nie doceniają. A przecież tu jestem, zawsze tu jestem, chodzę tu pośród was. Jestem w każdym waszym słowie, w każdej myśli [...] kiedy się przestraszycie, kiedyukorzycie się, kiedy nienawidzicie i kiedy uwielbiacie – i biada temu, kto zakwestionuje moją straszliwą potęgę!"

Pozornie śmieszna tekturowa sylweta nie odnosi się tylko do domowego satrapy. To figura mogącą reprezentować Boga, religię, wszelkie autorytety i systemy moralne. Dlatego Tata z tektury bez słowa sprzeciwu zarządza porządek. Czas na modlitwę i dokładkę obiadu. Ale nieutulone żale i wzajemne pretensje buzują pod skorupą konwenansu...

Jak pisze tłumaczka Jolanta Jarmołowicz:

"Dramat zawiera elementy groteski, tragedii i farsy. Temat: niemożność wyzwolenia się od wyższego ja [...] Spotkanie rodzinne obnaża relacje siłowe, konflikty i przemilczenia od lat obecne w życiu rodziny, okazuje się, że zmarły był tyranem i despotą. Rodzina jednak nie potrafi korzystać z odzyskanej wolności. Postać wycięta z tektury staje się symbolem superego, bez którego w rodzinie nastaje anarchia".

• Tekst w krótkim czasie od powstania doczekał się trzech inscenizacji na Węgrzech.