ukraiński

Ur. w Kijowie ukraińska dramaturg i scenarzystka. Ukończyła Instytut Literatury im Gorkiego (Moskwa) oraz szkolenie dramaturgiczne w Pracowni W. Rozowa. Jako scenarzystka pracowała przy telewizyjnych programach komediowych; napisała ponad 100 scenariuszy dla seriali.

Autorka licznych komedii, z których najgłośniejsze to Sezon na mężczyzn nagrodzony „Czajką" 1999 oraz nominowany za najlepszą rolę żeńską (reż. P. Sztejn, obsada: L. Poliszczuk, A. Domagarow, G. Sijatwinda), Zakładnicy miłości (reż. G. Szaposznikow, obsada: G. N. Jegorowa, S. Toma, A. Charitonow, I. Boczkin), Rozkoszne kobiety (nagroda widzów na XVII międzynarodowym festiwalu Spotkania teatralne 2009).

Poeta, prozaik i dramaturg, urodził się w 1961 roku we Lwowie, ale dzieciństwo i wczesną młodość spędził w Równem. Ukończył Szkołę Pedagogiczną w Dubnem oraz Instytut Literatury im. Gorkiego w Moskwie. W 1985 r. wraz z Jurijem Andruchowyczem oraz Wiktorem Neborakiem założył grupę literacką Bu-Ba-Bu ("Burłesk-Bałahan-Bufonada"). Uprawiał wtedy głównie poezję, w latach dziewięćdziesiątych natomiast napisał kilka krótkich sztuk, w których odnosił się do sytuacji niepodległej Ukrainy.
Z nastaniem nowego tysiąclecia coraz częściej pisał prozę, wydał m.in. zbiór opowiadań Oczamymria. Jego powieść Riwne! Rowno! została przełożona na polski i znalazła się w finale Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus w 2007 roku.
Na polski poza Kłamczuchem przełożono (Przemysław Tomanek) cztery utwory dramatyczne Irwancia, wydane w tomie Recording i inne utwory, Kraków 2001. Były one tłumaczone również na inne języki (niemiecki, angielski, francuski, chorwacki).

Ur. w 1970 r. poeta, prozaik, dramaturg. W ojczyźnie nazywany nadzieją współczesnej dramaturgii. Jego sztuki wystawiano m.in. w Niemczech, Francji i Wielkiej Brytanii. Na język polski przełożono jego Transfer (prapremiera – Teatr Współczesny w Warszawie) i  Kuchnię.

Sztuka autora: Transfer

Ur. 6 czerwca 1975 r. w Doniecku. W 1992 roku ukończył studium medyczne. Od 1992 do 1996 studiował w Kijowskim Narodowym Uniwersytecie Teatru, Kina i Telewizji im. Iwana Karpenki-Karego na wydziale aktorskim, a następnie na wydziale reżyserii filmów dokumentalnych. Był aktorem Kijowskiego Teatru im. Łesi Ukrainki i dziennikarzem gazety „Ukrajinśkyj futbol". Jego film dyplomowy Tato zdobył w 2003 r. Grand Prix na XIV Festiwalu Filmów Studenckich „Prołoh" (Kijów).  Scenarzysta i reżyser filmowy (Czado, 2002; Tato, 2003; Oliharch 2004; Wawyłon, 2005, Operacija „Cze Gewara", 2008, reż. Achtem Sejtabłajew, Wikna, 2009, reż. Bata Nedicz). Autor książek, m.in. Kyćka pomaranczewa (wiersze dla dzieci, wydawnictwo „Łełeka"), Ostannij zabij (wydawnictwo „Dżura"), Otto - Prync Lwiwśkyj i Dżowani Trapatoni (Wydawnyctwo „Staroho Lewa").

Sztukę Ostatnia szychta wystawiono na scenie Pawłohradskiego Teatru im. Borysa Zachawy. Tekst w formie scenariusza filmowego zdobył Pierwszą Nagrodę w konkursie „Koronacja słowa" (2002) i Nagrodę Jury na Festiwalu „Prołoh" (2001).

Maria Łado to pseudonim Marii Aleksiejewny Miszurin. Urodziła się w Kijowie, w rodzinie filmowców, ojciec - reżyser i operator studia im. Dowżenki. Ukończyła wydział aktorski Instytutu Teatralnego im. Karpenki-Karego w Kijowie. W Studio im. Dowżenki pracowała przez dwa lata, wystąpiła w 10 filmach, zagrała 5 głównych ról. Następnie podjęła studia na wydziale pisania scenariuszy Instytutu Kinematografii. Należy do związków filmowców Rosji oraz Ukrainy. 
 
Scenariusze:

Waca (Niżyński), Koniec września, Haftowana koszulka (studio Dowżenki), Niezrównana (produkcja Mosfilm), Dar losu (Dowżenko), Celestyn i Franciszka wg. Maupassanta (Mosfilm), Dwa losy, serial telewizyjny na ORT (24 odcinki)

Sztuki:

Kobieta roku

Piękna Helena

Bardzo zwyczajna historia 
- wystawiona w 70 teatrach Rosji (w Moskwie - Teatr na Tagance, Teatr im. Majakowskiego, w Petersburgu, Teatr Młodego Widza), w teatrach Białorusi, Ukrainy, Kazachstanu i Kirgizji; ukazała się drukiem w piśmie Tieatr

Czarodziejski flet
- (o orkiestrze) - w Rosji, w Białorusi

Czerwony, biały i trochę brudu
- o wojnie domowej w Rosji

Szabla, buława i kita
- o historii Ukrainy

Biedny książę Brachmutar
- najnowsza sztuka 

Ur. 1971 w Krematorsku (obwód doniecki) dramatopisarka, poetka, kulturolożka. Mieszka w Kijowie. Ukończyła Kijowski Uniwersytet Lingwistyczny (filologia francuska) i Akademię Kijowsko-Mohylańską (kulturologia). Studiowała w Centrum Współczesnej Dramaturgii Eksperymentalnej im. Anatolija Diaczenki. Była kierowniczką działu teatralnego pisma „Kino-Teatr”, pracowała jako kierowniczka literacka, scenarzystka, redaktorka. Autorka ponad 20 sztuk, a także scenariuszy radiowych, filmowych i telewizyjnych, tłumaczka z języka francuskiego, rosyjskiego i białoruskiego. Jej utwory były prezentowane na scenie lub ekranie ponad 70 razy. Trzy sztuki (Milion spadochroników, Kto otworzy drzwi? i Kiedy powraca deszcz) zostały włączone do katalogu najlepszych sztuk Europy. Laureatka konkursów artystycznych (StArt, „Koronacija Słowa”, „Smołoskyp”, „Kyjiwśka Pektoral” i in.).

Ur. 1972 w Kijowie dramatopisarka, scenarzystka i reżyserka (publikowała także pod nazwiskiem Pohrebinska). Ukończyła Republikańską Średnią Szkołę Artystyczną im. Tarasa Szewczenki i otrzymała tytuł artysty grafika. Absolwentka Wydziału Reżyserii Filmowej na Kijowskim Narodowym Uniwersytecie Teatru, Kina i Telewizji im. Iwana Karpenki-Karego. Scenarzystka i reżyserka filmów fabularnych. Autorka sztuk teatralnych: Pamjati Hałateji (Pamięci Galatei), Osinni kwity (Jesienne kwiaty), Dewjatyj misiacznyj deń (Dziewiąty dzień księżycowy), Fejerwerk (Fajerwerk), opublikowanych w antologiach współczesnej dramaturgii ukraińskiej. Laureatka głwnej nagrody na festiwalu Współczesnej Dramaturgii Ukraińskiej (1999) za sztukę Jesienne kwiaty. Sztuki Jesienne kwiaty i Dziewiąty dzień księżycowy wystawione zostały w teatrach na Ukrainie i Białorusi. Jej sztuka Dźwięki i głosy, znana również jako Ja znaju piat’ imen chłopczykiw (Znam pięć imion chłopczyków), znalazła się w antologii Współczesna dramaturgia ukraińska. Od A do Ja (wyd. ADiT).

Dramaturg i artysta konceptualny. Autor ponad dziesięciu sztuk w języku ukraińskim, rosyjskim i niemieckim. Jego sztuki były prezentowane na takich festiwalach teatralnych jak: Biennale „Plays From Europe 2010” (Wiesbaden, Niemcy), „Drama UA” i „Kurbalesija” (Ukraina), projekt „New Writing with Royal Court 2012” w ramach Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Drabyna” (Ukraina) i Festiwal Konfrontacje (Lublin, Polska, 2014). Laureat nagrody literackiej „Koronacija słowa-2011”. Od 2011 r. bierze udział w programie międzynarodowym londyńskiego Royal Court Theater, a także jest kuratorem Międzynarodowych Warsztatów Artystycznych i Festiwalu „Drabyna” (Ukraina). Od 2012 r. – kurator międzynarodowego konkursu współczesnego dramatu ukraińskiego „Drama.UA”. W 2013 r. otrzymał nagrodę Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Tarasa Szewczenki za najlepszą sztukę teatralną o tematyce historycznej. Stypendysta Goethe-Institut, „Theatertreffen” w Berlinie i EEPAP w Polsce.

Z wykształcenia architektka. Urodzona w Kijowie, mieszka w Kanadzie. Prócz literatury zajmuje się architekturą konceptualną, brandingiem i współczesnym wzornictwem. 

Dramatopisarka, scenarzystka, kuratorka, członek zarządu NGO „Teatralna platforma” w Kijowie. Nominowana do Drama.UA Festival we Lwowie (2011),  Eurasia Festival (2013),  rosyjskiej Nagrody Remarque’a  (2015, 2017), Nagrody Wołoszyna (2017). Zwyciężczyni  The Week of Actual Play Festival (Kijów 2011, 2012, 2013), laureatka Drama.UA Festival (2013), zwyciężczyni konkursu The Coronation of the Word (Kijów 2015), zdobywczyni Grand Prix konkursu Free Theater  (Londyn-Mińsk 2016). Uczestniczka wielu projektów, m.in. SPECIFIC Festival (Brno 2014), Lyubimovka Festival (Moskwa 2014), Wilder Osten. Ereignis Ukraine (Magdeburg 2016). Kuratorka projektów: To The Document! (Charków 2013), Drama Of Freedom (Charków 2014), At gunpoint. Modern Drama (Charków 2015).

Jej sztuki były wystawiane w europejskich teatrach, m.in: The Білохалатність (Białofartuszność, Akademicki Muzyczno-Dramatyczny  Teatr w Czerkasach, 2015, reż. Wołodymyr Snegurczenko), oraz Women and a Sniper (Kobieta i snajper; Die Frauen und der Scharfschütze, Teatr w Magdeburgu, 2016, reż. Alexandra Senchuk).

Sztuka Białofartuszność znalazła się w wydanej przez ADiT antologii Współczesna dramaturgia ukraińska. Od A do Ja (tłum. Anna Korzeniowska-Bihun).