Nowe sztuki, nowi autorzy

Bogaczowa, Anna

Urodzona w 1975 r. w Nowosybirsku, obecnie mieszka w Jekaterynburgu. Uczennica Kolady. Laureatka konkursów literackich: Nowy Styl 2002, Eurazja 2003, Premiera-Tekst 2005, To my twoje dzieci, Rosjo 2004 i in. Sztuka Gorączka podróżna (Walizkowy nastrój) była wielokrotnie nagradzana i z powodzeniem grana jest w teatrach rosyjskich, m.in. w Jekaterynburgu, Wołogdzie, Orle, Tule, Nowosybirsku.

Replay

Weldon, Fay

Wyniosła piękność Helen, stateczna Shirley i prowadząca rozwiązły tryb życia Judy wchodzą w powikłane związki z mężczyznami, które zmienią ich życie na zawsze. Weldon przeprowadza odbiorcę przez ćwierć wieku, w trakcie których kobiety rewidują swoje podejście do związków, rodziny, kariery; na naszych oczach blakną marzenia, a naiwność ustępuje miejsca goryczy. Autorka śledzi losy i zachowania bohaterów z wielu punktów widzenia – czemu służyć ma technika powtórzeń, zapożyczona z odtwarzaczy wideo, tytułowe przewijanie action replay

Weldon, Fay

Ur. w 1931 r. brytyjska powieściopisarka, dramatopisarka i scenarzystka. Była członkinią sekcji literackiej Arts Council, sekcji filmowej w Greater London Arts oraz przewodniczącą jury Nagrody Bookera w 1983 r. Obecnie wykłada kreatywne pisanie w Bath Spa University. Napisała ponad dwadzieścia powieści, pięć zbiorów opowiadań, kilka książek dla dzieci, reportaży oraz wiele sztuk przeznaczonych dla teatru, radia, telewizji. W swojej twórczości bada przede wszystkim relacje kobiet z otaczającym je światem.

Tom i Vivienne

Hastings, Michael

Thomas Stearns Eliot i Vivienne Haigh-Wood robią wrażenie pary doskonałej; beztrosko trwonią małą fortunę, brylują na salonach wśród barwnych przedstawicieli brytyjskiego modernizmu. Zawarcie małżeństwa ostatecznie staje się dla kobiety tragedią. Vivienne zostaje umieszczona z inicjatywy męża (przez jej rodzinę) w zakładzie dla chorych psychicznie, gdzie umiera w samotności przed sześćdziesiątym rokiem życia.

Hastings, Michael

Ur. w 1938 r., zm. w 2011 r., wielokrotnie nagradzany brytyjski dramatopisarz i librecista. Współpracował z George Devine English Stage Company jako aktor i pisarz. Jego sztuki były grane na całym świecie, wiele z nich zostało zaadoptowanych na potrzeby kina (m.in. sztuka Tom i Vivienne, która stała się podstawą scenariusza Tom i Viv z Willemem Dafoe i Mirandą Richardson), tworzył scenariusze filmowe, m.in. do filmu Koszmary z Marlonem Brando.

Tak to już jest

Hare, David

Sztuka Davida Hare'a jest skrojona niczym dobry kryminał. Śledzi początki wojny w Iraku. Siłą napędową dramatu są kolejno pojawiające się w nim postaci i wątki rodzącego się konfliktu. I tak autor prowadzi nas coraz to głębiej: od polityka do polityka, od rozmowy do rozmowy, od jednej rezolucji do drugiej – aż do samego jądra ciemności. Hare wnikliwie analizuje amerykańskie ciało polityczne. W swej sztuce łączy elementy teatru politycznego, satyrycznego, teatru dokumentu i fikcji.

Hare, David

Urodzony w 1947 r. w Bexhill, East Sussex, brytyjski dramatopisarz, scenarzysta i reżyser filmowy i teatralny. Dwukrotnie nominowany do Oskara w kategorii „najlepszy scenariusz adaptowany” za Godziny (2002) i Lektora (2008). Zawzięty komentator życia społecznego, wypłynął ze swą twórczością w przełomowym roku 1968. Jego sztuki są kompleksową i wnikliwą analizą społeczeństwa brytyjskiego.

Hitler na dachu

Leman, Rhea

Joseph Goebbels przebywa w bunkrze, który staje się dla niego rodzajem limbo. Minęło kilkadziesiąt lat od zakończenia II wojny światowej, z pierwszych zdań monologu dowiadujemy się, że nadszedł bieżący rok. Ale Goebbels de facto funkcjonuje poza czasem, wciąż i wciąż przeżywając czasy wojny i na wieki służy fuehrerowi, mając jednocześnie świadomość wydarzeń powojennych − przy czym powołuje się tylko na te fakty, które pasują do jego wizji świata – bohaterów i panów.

Mężczyzna z gitarą

Fosse, Jon

Tytułowy mężczyzna z gitarą codziennie gra na swoim instrumencie w podziemiach. Jakiś czas temu przeniósł się do tego miasta dla ukochanej kobiety, z którą ma syna. Obecnie z dawnego życia pozostały zgliszcza. Syn wstydzi się ojca śpiewającego na ulicy, kobieta już dawno zerwała kontakt. Jedyna interakcja, jaką udało mu się nawiązać przez wiele lat, to przelotna rozmowa z równie samotnym mężczyzną, który codziennie mija bohatera w przejściu podziemnym.