język polskijęzyk angielski

Co nowego

Ur. 30 maja 1021 w Jersey City, zm. z powodu niewydolności nerek po udarze 18 maja 2008 w Woodland Hills w Kalifornii. Po studiach rozpoczął pracę w radiu jako pisarz, od lat 50. pisał scenariusza dla znaczących wytwórni filmowych, takich jak Universal, Warner Brothers, MGM czy 20th Century Fox. W tym czasie stworzył niezapomniane role dla gwiazd kina - Paulette Goddard, Edwarda G. Robinsona, Jacka Lemmona, Geraldine Page, Charlesa Bronsona, Sidney'a Poitier czy Johna Wayne'a.

Wiktoria i Marcel to mieszkające w Paryżu małżeństwo z dwudziestodwuletnim stażem. Kobieta prowadzi swój własny butik, jest uznaną i odnoszącą sukcesy projektantką mody. Mężczyzna pracuje natomiast jako lekarz kardiolog oraz wykładowca na Akademii Medycznej. Wiktoria i Marcel mają jednego syna, mieszkającego poza Paryżem, dwudziestojednoletniego Simona. Dobrze sytuowane małżeństwo sprawia wrażenie udanego i szczęśliwego związku. Jak się jednak okazuje… tylko do czasu. Pewnego ranka, kiedy Marcel szykuje się do pracy, zaczyna dzwonić jego telefon.

Akcja ma miejsce podczas spektaklu  trwającego dokładnie godzinę dwadzieścia, w garderobie aktora Pierre’a Lemarchanda, który przygotowuje się do wejścia na scenę w roli Alcesta w molierowskim Mizantropie. W trakcie spektaklu Mathilde będzie przygotowywać Pierre’a do wejścia na scenę. Pierre jest “typowym aktorem”, wszystko kręci się wokół niego. Przywiązuje dużą wagę do wyglądu, jest wymagający i lekko hipochondryczny. Jego słabość: matka, która nie żyje, ale wciąż do niego przemawia. Podobno nie była kochającą matką.

Ur. 6 maja 1815 w Paryżu, zm. 22 stycznia 1888 tamże francuski komediopisarz. Oficer Legii Honorowej (1870). Urodził się w rodzinie zamożnego przemysłowca. Uczęszczał do Lycée Condorcet. Z podróży po Włoszech wysyłał korespondencje do czasopism paryskich, które później wydał w zbiorze La clef des champs. W roku 1837 napisał i wystawił w teatrze pierwszą komedię La cuvette d'eau. W ciągu pięćdziesięciu lat stworzył dziesiątki komedii i fars. Wiele z nich przetłumaczono na język polski.

Elfriede Jelinek w swoim przekładzie i adaptacji przedstawia przewrotną wersję klasycznej, XIX-wiecznej sztuki z kupletami pióra mistrza francuskiej komedii. To, co dla XIX-wiecznego widza mogło być zabawną komedią omyłek, austriacka autorka interpretuje z perspektywy doświadczeń XX wieku: jak łatwo ludzie należący do kulturalnej i ekonomicznej elity mogą odrzucić zdobycze cywilizacji oraz wszelkie hamulce moralne i w przeciągu chwili pod wpływem strachu zmienić się w bezwzględnych morderców.

Najdłużej wystawiana sztuka w historii Nowego Jorku, przez amerykańskiego krytyka, Jasona Zinomana - piszącego dla New York Timesa - nazwana „miejską legendą”; wcielająca się w główną bohaterkę aktorka Catherine Russell znana jest z tego, że od premiery w 1987 roku nie wzięła ani jednego dnia chorobowego czy urlopu. Margaret Thorne Brent jest trzydziestokilkuletnią psychiatrą, autorką książki Zabić Króla, która opowiada historię kobiety, zabijającej swojego męża.