Co nowego

Ostatni mazurek

Hausvater, Alexander

Przy łożu trawionego chorobą Chopina pojawia się jego archiwista, który w aktach zebrał do najdrobniejszego szczegółu wszystkie dane z jego życia. Przychodzi, by pomóc artyście skomponować ostatnie dzieło – mazurka – co będzie możliwe dopiero wtedy, gdy ten zaakceptuje fakty o sobie zapisane w jego biografii. Spór o nią i ustalenie prawdy są osią dramatu, w którym mężczyzna w czerni i bohater biografii odtwarzają sceny z życia artysty, ze szczególnym uwzględnieniem wątku uczuciowego. Biografowi, który sam wciela się w znane postaci męskie z tamtej ery (np.

Hausvater, Alexander

Hausvater, Alexander

Ur. 11 czerwca 1946 w Bukareszcie kanadyjski reżyser i pisarz pochodzenia rumuńsko-żydowskiego. Po pobycie w Izraelu (1959–1967), gdzie ukończył Uniwersytet w Tel Awiwie, rozpoczął studia teatralne w Dublinie i tam w roku 1971 zadebiutował jako reżyser. W latach 1969–1972 był dyrektorem artystycznym Peacock Theatre, by następnie przenieść się do Kanady i założyć  Montreal Theatre Lab. Od tamtego czasu kierował kilkoma placówkami teatralnymi w Kanadzie, wykładał na uczelniach i organizował festiwale.

Dokument o życiu nikogo

Staffolani, Alfredo

To opowieść o niemożności poradzenia sobie z traumą, odnalezienia się w odrodzonym świecie, o alienacji i o tym, jak łatwo wzniosłość przeradza się w śmieszność. Prawie zupełnie opuszczona miejska pływalnia jest sferą liminalną, nie-miejscem, przestrzenią niczyją i obcą, po której błąka się Hugo, trzydziestoparoletni weteran wojenny. Hugo pragnąłby oczyścić ciało i myśli, wdycha w tym celu drażniący chlor. Jego ciało jest jedną wielką raną − "prawie eksplodował na polu bitwy" − a mimo to rzuca się na oślep do basenu bez wody.

Harmonia ciszy

Blasco, Lola

Dolores, Esteban i Margarete, czyli kobieta, którą rodzeństwo próbuje namówić na sprzedaż pianina, mają różne podejście do badania tajemnic historii, pamięci i pielęgnowania tożsamości. Bohaterowie odkrywają, że czasem to właśnie w ciszy jest uwięziony najgłośniejszy krzyk, a muzyka pozwala „skomponować własny dysonans”.

Staffolani, Alfredo

Staffolani, Alfredo

Ur. w 1982 r. aktor, dramatopisarz i pedagog działający w Buenos Aires. Absolwent Uniwersytetu w Buenos Aires i tamtejszego Państwowego Uniwersytetu Sztuk. Wyreżyserował m.in. sztuki Mishelle di San´t Oliva Emmy Dante, Letni dzień Jona Fossego czy La Maldad del Mundo na motywach scenariusza filmu Pasoliniego Mamma Roma. Autor sztuk, m.in.

Szkoła fobii. Duńskie sztuki współczesne, Tom II

Autorzy dwutomowej antologii duńskich sztuk współczesnych w przekładach Pawła Partyki i Bogusławy Sochańskiej diagnozują „kosmiczny lęk” współczesnego świata i badają, czy wystarczy do tego terapia w „szkołach fobii”. Wiele z opublikowanych w zbiorze sztuk zostało nagrodzonych najważniejszą doroczną duńską nagrodą teatralną Reumert Prisen i jest granych w teatrach w Danii i...