Królowa i Szekspir

Autor: 
Vilar, Esther
Przekład: 
Intrator, Bożena
Gatunek: 
Dramat
Obsada kobiety: 
2
Obsada mężczyźni: 
3

Zamek w Richmond, w którym Królowa lubi spędzać zimy. Akcja rozgrywa się wieczorem i nocą z 23. na 24. marca 1603 roku. Występują: 70letnia Elżbieta I, królowa Anglii, 17-letnia Lady Southwell, 35-letni Jakub VI, król Szkocji, równolatek Elżbiety - Arcybiskup Whitgift oraz 39-letni dramatopisarz William Szekspir.

Portret pozbawionej złudzeń starej kobiety o żelaznej woli na tle rodziny i dworu. Kontrapunktem dla jej monologów jest postać milczącego poety - świadka epoki, który większość swych utworów poświęcił kwestiom walki o władzę i moralnych dylematów z niej wynikających. Umierająca Elżbieta zaprasza na herbatkę do swej sypialni Arcybiskupa Whitgifta, Jakuba, syna jej znienawidzonej siostry - Marii Stuart oraz Williama Szekspira, najwybitniejszego ze znanych jej pisarzy. Arcybiskup wysłuchuje niekonwencjonalnej spowiedzi królowej - wolnomyślicielki i twardej realistki w jednej osobie. Zjawia się dramatopisarz. Próżna Elżbieta pragnie dociec, dlaczego nie uczynił jej dotąd bohaterką żadnej ze swych sztuk. Podaje mu pióro i papier, i reżyseruje scenę: oto odchodząca monarchini; uważa to za dobry temat do dramatycznego utworu. Uroczyście zabija ulubionego pieska. Chce, aby opuścił świat przed nią. To samo spotyka sforę chartów i szpiców na dziedzińcu; goście słuchają przedśmiertnego ujadania. Mężczyźni, łącznie z oniemiałym poetą, muszą odtańczyć ostatni taniec z królową. Staruszka zasypia. Lady S., która "chce do teatru", recytuje milczącemu Szekspirowi fragmenty Romea i Julii. Rubaszny Jakub wciela się w postać zalotnika - kochanka, pragnie uwieść dziewczynę. Królowa budzi się i widzi, że "pisarczyk" napisał zaledwie jedno krótkie zdanie o... śnie. Ponownie wciąga kokainę i wieczór toczy się dalej, pośród modlitw zdegustowanego biskupa, pochlebstw Jakuba i głupstw, wygadywanych przez Lady S. Elżbieta bawi się w teatr, zastanawia się nad naturą śmierci - snu życia, opowiada o najbardziej znaczących momentach swego panowania, recytuje kwestie szekspirowskich bohaterów. Wreszcie składa hołd poecie: dziękuje mu za zaszczyt bycia jego królową. Zażywa truciznę i żegna się z nim, po czym wyznaje Jakubowi, że nie akceptuje go jako króla: nie ma komu przekazać królestwa. Gdy umiera, Arcybiskup nakazuje zgromadzonym zapomnieć o bluźnierczych mowach Elżbiety. Oficjalna wersja brzmi: umarła z modlitwą na ustach. Biją dzwony.
Epoka elżbietańska należy do najbardziej fascynującego okresu w dziejach Wielkiej Brytanii. Autorka stosuje lubiany przez publiczność chwyt pokazania sławnych osób w ich prywatnych, intymnych chwilach. Czytelnik i widz chętnie śledzi ukryte motywy, emocje i uczucia, o których nie pisze się w podręcznikach historii i literatury. Dlatego też tekst E. Vilar jest ciekawą propozycją dla miłośników historii i... Szekspira.

(Julita Grodek dla ADiT)

Formularz zamówienia sztuki
Proszę podać instytucję przy jakiej działa grupa.
Proszę podać nazwę uczelni oraz kierunek.

Zamawiana sztuka: Królowa i Szekspir

CAPTCHA
To pytanie sprawdza czy jesteś człowiekiem i zapobiega wysyłaniu spamu.