Babicki, Mariusz

Młode małżeństwo zgłasza się do konkursu na „Najlepszą parę”, organizowanego przez startup, który postanowił zmierzyć miłość algorytmem. Do ich mieszkania wkracza android analizujący uczucia, nawyki i… jakość pożądania. Nagrodą jest mieszkanie, więc stawka rośnie szybciej niż poziom szczerości między bohaterami. To, co miało być prostą drogą do wygranej, zamienia się w serię zabawnych wpadek, nieporozumień i prób „zagrania” idealnego związku. Komizm wynika z desperackiej potrzeby, aby wypaść perfekcyjnie przed maszyną, która wszystko liczy i niczego nie czuje.

Największą siłą tekstu jest humor oparty na kontraście: ludzka emocjonalność kontra bezduszna precyzja technologii. Android traktuje namiętność jak arkusz kalkulacyjny, a kryzys jak błąd systemowy. Bohaterowie próbują sprostać jego oczekiwaniom, co prowadzi do sytuacji jednocześnie absurdalnych i bardzo życiowych. Dialogi są dynamiczne, pełne ironii i celnych obserwacji współczesnych relacji. Publiczność rozpoznaje w nich własne kłótnie, przemilczenia i romantyczne deklaracje składane „na pokaz”.

Dużym atutem jest komedia sytuacyjna osadzona w intymnej przestrzeni mieszkania. Każde zadanie konkursowe wywołuje lawinę reakcji, od zawstydzenia po przesadną pewność siebie. Postać androida działa jak katalizator, który wyciąga z bohaterów wszystko to, co zwykle skrzętnie ukrywają. Humor rodzi się z napięcia między tym, co chcą o sobie powiedzieć, a tym, co naprawdę wychodzi w praniu. To lekka, współczesna farsa o bardzo rozpoznawalnym tle obyczajowym.

Tekst ma wyraźny potencjał repertuarowy i marketingowy. Temat aplikacji randkowych, sztucznej inteligencji i „optymalizacji” uczuć jest bliski szerokiej publiczności. Trzy role i jedno mieszkanie pozwalają na ekonomiczną, a jednocześnie atrakcyjną realizację sceniczną. To propozycja dla teatrów komediowych, które chcą zagrać coś aktualnego, inteligentnego i komunikatywnego. Śmiech jest tu podstawą, a refleksja pojawia się przy okazji.

Ot, i cały ten seks sprzedaje się jako komedia o miłości w czasach algorytmów, ale to także mądra diagnoza współczesności. Która, ot, jest jaka jest.

Sztuka rozpoczyna się zaproszeniem do seansu filmowego streszczającego historię młodego Wertera zgodnie z fabułą powieści Goethego. Głos z offu snuje monotonnie opowieść, podczas gdy on sam, siedząc na scenie, poddaje się narracji, niechętnie ilustrując gestami opowiadaną historię. W pewnym momencie Werter buntuje się przeciw swemu autorowi, przeciw mdłemu mitowi swojej śmierci i beznadziejnej miłości, i postanawia opowiedzieć historię po swojemu, wracając do zdarzeń z nieco innej perspektywy i próbując odwrócić narzucony im odgórnie bieg. Nasz nowy Werter balansuje między XIX wiekiem a współczesnością. Popełnił samobójstwo, a jednocześnie przetrwał jak wampir wieki, by nam o nim opowiedzieć. Niby się w Lotcie kochał, ale nie za bardzo, skoro nie może znaleźć w komórce jej imienia, przypominając sobie dopiero po chwili, że zapisał je pod literą C od Charlotty. Wyznaje zresztą, że była ich wszystkich cała masa: Lidie, Lolity, Lucy etc. Ale jednak dzwoni, by sprawdzić, czy dziewczyna go pamięta i może pośmieją się ze starych czasów przy zakrapianej kolacji. Nasz Werter jest rockandrollowcem w latach 60. w Nowym Jorku i sam siebie określa jako założyciela Klubu 27 zrzeszającego zmarłych w tym wieku słynnych muzyków. Lotta nie odbiera, ale po jakimś czasie odzwania. Werter postanawia zaproponować jej wspólną ucieczkę. W końcu mąż jest już sędziwym starcem, a on pozostanie na wieki dwudziestosiedmiolatkiem. Czy para zrobi Goethemu psikusa i zdoła się szczęśliwie połączyć? 

Humorystyczna sztuka Babickiego rozprawia się z utrwalonym mitem, ale też podejmuje temat względności ludzkiej tożsamości. Na ile jesteśmy sobą, a na ile tym, co sobie na nasz temat wymyślono? 

Młody architekt (Michał) od lat chce się przypodobać swojemu prawicowemu szefowi i udaje kogoś, kim nie jest. Oszukuje go, rozprawiając o swojej wierze, poglądach politycznych, a także o tym, że ma narzeczoną – tak naprawdę jest gejem. Cała jego intryga zmierza do pełnego sukcesu, jakim ma być „usynowienie", czyli przekazanie mu firmy przez bezdzietnego przełożonego. Podczas uroczystej kolacji Michał przedstawia swoją siostrę Elizę jako narzeczoną, z udawanym zachwytem słucha o nowym projekcie szefa – serii bombastycznych łuków triumfalnych mających upamiętnić polskie męczeństwo. Niespodziewanie zjawia się chłopak Michała, miłośnik popalania zioła, który z pewnych powodów jest w stroju księdza (co akurat ogromnie imponuje zdewociałej małżonce szefa).

Zjawienie się matki głównego bohatera przynosi przełom. Wolnomyślicielka Beata niechętnie patrzy na intrygę prowadzoną przez syna. Krytykuje go za maskaradę, której się dopuszcza, by przejąć dobrze prosperującą firmę. Dzięki działaniom kobiety widz odkrywa pewną rodzinną tajemnicę, która może zmienić wszystko…

Ukryte nawiązania do Wesela w komediowej szacie apelują do nas, współczesnych, żeby kreować rzeczywistość, zamiast skupiać się na jałowych deklaracjach… W sztuce nie brakuje czytelnych odniesień do obecnego sposobu uprawiania polityki w Polsce, tematów takich jak LGBT, aborcja, katolicyzm, pozycja kobiet w społeczeństwie. Autor pokazuje, że wszystkie wartości mogą zostać sprzedane za odpowiednią cenę, a władza karmi się stagnacją i sprzedajnością obywateli. Farsa „made in Poland” jest i śmieszna, i straszna.

Sytuacja jest zła... bardzo zła... bardzo, bardzo zła... bardzo, bardzo, bardzo zła, ale nie beznadziejna. Pewien Król talii karcianej przegrał swój cały majątek w grach hazardowych. W związku z tym posiadłości zagraniczne szlag trafił, a windykatorzy zrobili przewiew w każdym sejfie w jego zamku. Królowa spakowała walizki i odeszła, a jedyni pozostali przy Królu słudzy: As Pik, Walet Pik i Joker, cwani bumelanci, namawiają swego władcę na partię w turnieju karcianym i odegranie się. Niestety, w turnieju mogą brać udział wyłącznie pełne talie, król potrzebuje zatem nowej Królowej - i to szybko! Pomysłowa, farsowa komedia o tym, jak zdobyć kobietę, jak radzić sobie z przeciwnościami losu, a najbardziej: o prawdziwej męskiej przyjaźni.

Na co dzień w mediach ciągle słyszymy, że ważne jest to, by być sobą. "Bądź sobą! - krzyczą. Z drugiej zaś jesteśmy przekonywani do tego, by przybierać określone, atrakcyjne maski i udawać kogoś, kim tak naprawdę nie jesteśmy. W takim razie być może tajemnica sukcesu jest o wiele prostsza i zamyka się w dwóch słowach: prawda i uczciwość? Brzmi to banalnie, jednak mimo wszystko warto o tym przypominać. Tym bardziej w dzisiejszych, zabieganych czasach. Bezpretensjonalna i komediowa forma niczego nie narzuca i tym skuteczniej może skłonić do refleksji.

Po upadku stoczni gdańskiej jej byli pracownicy zniknęli z pola widzenia władz i społeczeństwa. Opuszczony przez ludzi zakład został opanowany przez żyjące w nim koty. Niegdyś tętniący życiem bar „Krysia” staje się ostatnim bastionem dla dawnych stoczniowców: samotni, opuszczeni i niepotrzebni, czekają na kolejny wiatr zmian. Czy jednak istnieje jeszcze jakaś siła lub idea, która wyrwie ich z marazmu i otępienia, stając się impulsem do walki o to, co utracili?
Autorzy dramatu zadają pytanie o dziedzictwo Solidarności: co doprowadziło do tego, że wielka idea, którą wciąż jako naród się chlubimy, wielu osobom przyniosła rozczarowanie, poczucie odrzucenia i samotność? Co się stało z ideałami, które w latach dziewięćdziesiątych były na ustach wszystkich ludzi?

W ciętych, inteligentnych i pełnych goryczy dialogach dostaje się wszystkim: manipulującym historią politykom, przekupnym piłkarzom, animalsom, młodym i zwykłym zjadaczom chleba. Bardzo gorzka, a jednocześnie bardzo trafna diagnoza kondycji współczesnej Polski.
 

Mieszkanie Odyseusza i Penelopy. Świat o nich zapomniał. Odyseusz nie jest już bohaterem, od opiewanej przez Homera tułaczki minęły całe wieki, a może i tysiąclecia; dawny bohater wojny trojańskiej wiedzie spokojne, przepełnione rutyną życie, ma nadciśnienie, musi ograniczać sól i brać tabletki. Co chwilę gubi wątek i zapomina, gdzie coś odłożył. Penelopa pilnuje go z upierdliwością charakterystyczną dla starych żon. W galopującym świecie, w którym króluje kult Achillesa, mało kto zdaje się pamiętać o bohaterze Odysei. Okazja do przypomnienia o sobie światu pojawia się w postaci młodego redaktora, który zamierza napisać książkę biograficzną o starym herosie. Problem jednak w tym, że Redaktor nie ma zamiaru słuchać opowieści zbzikowanego starca, przyszedł z gotowymi figurkami, do których chciałby dopasować historie rodem z tabloidu: romanse i sensacje. Czy Odys się na to zgodzi, by odzyskać sławę?

Przejmująco prawdziwa historia o starości i znikaniu z oczu społeczeństwa.
 

Ona i On chcą się rozwieść, ale niestety - jak to teraz często bywa - nierozerwalnie wiąże ich kredyt mieszkaniowy. On usiłuje napisać grę komputerową, która podbije świat i pozwoli na spłatę kredytu, ale Ona nie ma tyle cierpliwości i postanawia wziąć sprawę w swoje ręce. Pewnego dnia pojawia się w mieszkaniu z sejfem zrabowanym z banku. Teraz małżonkowie zostają połączeni również wspólną zbrodnią. Jakby tego było mało, w pościg ruszają: niedoświadczona Detektywka i Amor, któremu grozi zwolnienie z pracy, jeśli On i Ona się rozstaną. Gdy okazuje się, że wszyscy bohaterowie właśnie grają w grę komputerową, sprawa komplikuje się jeszcze bardziej.

Nieprawdopodobne zwroty akcji trzymają w napięciu do ostatniej sceny, a skrzące się dowcipem i lekkością dialogi dają doskonałą kanwę do popisów aktorskich.

Wspaniała, pełna humoru i dowcipnych dialogów przeróbka Królowej Śniegu Hansa Christiana Andersena. Mały chłopiec Kay zaginął. Jego przyjaciółka Gerda jest w śpiączce. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że dziewczynka została znaleziona nieopodal domu, w środku lata, z poważnymi odmrożeniami stóp. Niejaki Andersen zleca śledztwo w tej sprawie najlepszym detektywom w mieście: Sznaucerowi Holmesowi i agentowi specjalnemu Kotu Cooperowi. Każdy z nich ma inne metody pracy (oraz ciekawe konotacje intertekstualne), łatwe do rozpoznania przez dorosłych widzów. Czy i tym razem, jak w pierwowzorze sztuki, wszystko skończy się dobrze, a bohaterowie będą żyli długo i szczęśliwie?